Heaven Ivy. chapter -14.1- อาทิตย์เคียงจันทร์

-14.1-

           

            ว่ากันว่า...คนเรามักมองข้ามในสิ่งที่ใกล้ตัวเสมอ องค์รัชทายาทชีวอนประจักษ์แท้แก่ใจในวันนี้

“คนที่วางยาท่านพ่อ...คือแม่นมยองจาครับ”

น้ำเสียงขององค์ชายเล็กซูโฮสั่นเครือ และยังอยู่ในสภาวะราวกับไม่เชื่อว่าเรื่องราวทุกอย่างที่ตนได้พบนั่นเป็นความจริง ไม่ต่างจากชายหนุ่มผู้มีฐานะเป็นถึงว่าที่กษัตริย์ เขาทั้งคู่ต่างเติบโตโดยมีหญิงชราผู้นี้คอยเลี้ยงดู หากจะเปรียบ แม่นมยองจาจึงเป็นดั่งคนในครอบครัวของพวกเขา คำถามมากมายประดังประเดเข้ามาในหัวสมองว่าเหตุใด...เหตุการณ์ถึงได้กลับตาลปัตร

“แน่ใจแล้วหรือซูโฮ...” ชีวอนถามย้ำ แต่เมื่อสบตาน้องชายเขาพบว่าซูโฮไม่มีวันโกหก เด็กคนนี้ฉลาดเฉลียวและช่างสังเกต การที่องค์ชายคนเล็กแห่งชเวนึกระแคะระคายสิ่งใดจวบจนเมื่ออนุมานคำตอบด้วยตนเองโดยไม่เกรงกลัว มันมากพอที่จะทำให้เขาปักใจเชื่อ แม้ด้านหนึ่งของจิตใจจะยังคงตั้งกำแพงบางๆ เพื่อปกป้องบุคคลที่เขารักและเทิดทูนก็ตาม

“ทีแรก...ผมไม่คิดว่ามันเป็นเรื่องจริงด้วยซ้ำ ยิ่งผมพยายามคิดว่ามันไม่ใช่ ความจริงกลับยิ่งปรากฏชัด พักหลังๆ ผมลองสังเกตพฤติกรรมของข้ารับใช้ใกล้ตัวท่านพ่อ แม้แต่พฤติกรรมของท่านพ่อเอง ผมเห็นว่าหนทางเดียวที่จะสามารถวางยาท่านพ่อได้ นั่นคือ...ชาที่ท่านพ่ออ้างว่าต้องดื่มมันทุกวัน”

“ชา?” เขานึกย้อนไปถึงวันที่ผู้ช่วยอย่าง คัง มินฮยอกนำผลตรวจร่างกายขององค์ราชาแทซันมารายงานแก่เขา ว่าร่างกายของบิดาได้รับสารพิษจากพืชสมุนไพรมาอย่างต่อเนื่องจนกระทั่งล้มป่วยหนัก และหากเขาจำไม่ผิด...แม่นมยองจานั่นมีความรู้เรื่องเหล่านี้มาทีเดียว แต่ชายหนุ่มกลับไม่เคยคิดจะสงสัยหรือเพ่งเล็งไปยังหญิงชราผู้นี้เลย

            “ไม่มีใครในวังที่ดื่มชานอกจากท่านพ่อ นี่จึงเป็นการวางยาที่ง่ายและเรากลับมองข้ามไปได้อย่างน่าเจ็บใจ ผมเข้าไปตรวจสอบที่ครัวของพระราชวัง...ถึงในครัวจะไม่มีสมุนไพรน่าสงสัย มีเพียงใบชาธรรมดาๆ แต่กลิ่นมันไม่ใช่กลิ่นชาที่ท่านพ่อดื่มทุกวัน แน่นอนว่าหลักฐานไม่ได้อยู่ในห้องครัว แต่กลิ่นหอมๆ ที่ว่า...ผมกลับเคยได้กลิ่นนี้มาจากตัวแม่นมยองจาครับ”

            “...ทำไมพี่ไม่เคยสงสัยทั้งที่ความจริงมันรายล้อมอยู่รอบกายขนาดนี้” องค์รัชทายาทผู้เคยเข้มแข็งหนักหนายอมรับโดยดุษณี เด็กชายถอนหายใจแผ่วเบาขณะเล่าเรื่องทุกอย่างต่อ

            “ยิ่งเราอยู่ใกล้สิครับ เรายิ่งมองมันไม่เห็น และที่สำคัญมีความเป็นไปได้สูงมากๆ ที่สมุนไพรซึ่งเป็นพิษต่อท่านพ่อจะถูกนำไปแปรรูปให้เป็นผงละเอียด คล้ายแป้งและเพียงแค่ผสมผงพวกนี้ในชาปกติมันก็จะกลายสภาพเป็นยาพิษที่ออกฤทธิ์ได้อย่างร้ายกาจ พี่ชีวอนยังไม่ต้องเชื่อผมในตอนนี้ก็ได้นะครับ แต่ผมไตร่ตรองมันออกมาอย่างดีแล้ว ถึงได้กล้าที่จะบอกเรื่องนี้กับพี่ชีวอนเป็นคนแรก”

            “ยังไงซะ... เราเองก็ห้ามแพร่งพรายเรื่องนี้กับใคร เวลานี้อะไรก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้น พี่เป็นห่วงเรา เข้าใจใช่ไหม?” กำชับเสียงหนักแน่นทั้งยังบีบเบาๆ ที่หัวไหล่ของเด็กชาย โชคดีที่หน้าตำหนักนวลจันทร์มีเพียงพวกเขายืนพูดคุยกันตามลำพัง และถึงแม้จะมีข้ารับใช้วนเวียนคอยสอดส่องพฤติกรรมของพวกเขาตามคำสั่งขององค์ราชาแทซัน แต่ก็ไม่มีใครกล้าพอที่จะแอบฟังบทสนทนาระหว่างองค์ชายทั้งสองแห่งราชวงศ์ชเว

            “ครับ ผมเข้าใจ”

หลังทำความเข้าใจและตกลงว่าเรื่องดังกล่าวยังไม่ควรให้ใครต่อใครทราบ พวกเขาก็กลับมาสนใจกับการค้นหาห้องใต้เดินภายในตำหนักนวลจันทร์ที่อาจเป็นที่กักขังตัวของ โจ คยูฮยอน ทั้งองค์รัชทายาทชีวอนและองค์ชายเล็กซูโฮต้องฝ่าด่านของทหารรักษาพระองค์สองนายที่ได้รับคำสั่งจากองค์ราชาแทซันเพื่อเฝ้าตำหนักแห่งนี้ไว้ เดาไม่ผิดว่าทหารผู้คอยคุ้มกันดูแลต้องเข้ามาขัดขวางตั้งแต่ก้าวแรกที่เหยียบตำหนักร้างอันแสนเงียบเชียบ

            “เกรงว่าองค์ชายทั้งสองจะเข้าไปไม่ได้” ถ้อยเสียงห้าวประกาศเจตนารมณ์ชัดเจน แต่มีหรือที่องค์รัชทายาทชีวอนจะกริ่งเกรง

            “ทำไมเราจึงเข้าไปไม่ได้”

            “เป็นคำสั่งจากองค์ราชาแทซัน กระหม่อมมีความจำเป็นที่ต้องปฏิบัติตาม”

            “นั่นก็แสดงว่าคนของเราถูกซ่อนไว้ที่นี่” จากรูปการทั้งหมด ชายหนุ่มทราบเป็นแน่ชัดแล้วว่าคยูฮยอนจะต้องอยู่ภายในตำหนักนวลจันทร์ ทว่าการที่ทหารทั้งสองนายพยายามเล่นแง่กับเขาอยู่เช่นนี้ รังแต่จะยิ่งทำให้อารมณ์เกรี้ยวโกรธซึ่งอุตส่าห์มอดดับไปแล้วให้กลับขึ้นมาคุกรุ่นอีกครา

            “ให้องค์ชายทั้งสองเข้าไปเถอะ เวลานี้องค์ราชาแทซันได้ทรงอนุญาตแล้ว” ขณะที่พวกเขาคิดหนทางในการเจรจากับทหารรักษาพระองค์ทั้งสอง แม่นมยองจากลับปรากฏตัวขึ้นด้วยท่าทีสงบนิ่งดั่งแม่น้ำไหลเอื่อยเช่นเคย ต่างไปที่หนนี้สองพี่น้ององค์ชายแห่งชเวไม่อาจคาดเดาสิ่งใดได้จากหญิงชราผู้เฝ้าเลี้ยงเขามาตั้งแต่เยาว์วัยได้เลย

            “องค์ราชาแทซันรับสั่งมาเช่นนั้นจริงๆ น่ะหรือ?” ทหารหนึ่งในนั้นถามกลับอย่างไม่เชื่อ แต่เมื่อแม่นมยองจาพยักหน้ารับช้าๆ ด้วยกิริยาน่าเคารพ ทหารทั้งสองนายจึงจำต้องหลีกทางและปล่อยให้ทั้งองค์รัชทายาทชีวอนและองค์ชายเล็กซูโฮเข้าไปภายในตำหนักนวลจันทร์ แม้แม่นมยองจาจะก้าวเข้ามาช่วยพวกเขาในสถานการณ์ยากเย็นเมื่อครู่ หากแต่ความสงสัยเคลือบแคลงก็ไม่อาจสลัดออกไปได้จากจิตใจ

            “ห้องใต้ดินภายในตำหนักนวลจันทร์ต้องเดินเข้าไปยังห้องโถง เมื่อไปถึงองค์ชายจะเห็นพรมเก่าๆ วางราบกลางห้องแต่เมื่อเปิดมันขึ้นจะเห็นประตูห้องใต้ดิน คุณคยูฮยอนถูกขังอยู่ที่นั่น” คำบอกเล่าจากปากของแม่นมยองจาส่งผลให้ชายหนุ่มชะงักฝีเท้าลง พลางหันกลับมาสบตาเจ้าของเส้นผมสีดอกเลา

            “แม่นมยองจารู้อยู่แล้วใช่ไหมครับว่าคยูฮยอนถูกซ่อนไว้ที่ตำหนักแห่งนี้ แต่ไม่ยอมบอกผม” กดน้ำเสียงถามโดยไม่รู้ตัวเลยว่าแววตาวาวโรจน์ไปด้วยความขุ่นเคือง บางสิ่งบางอย่างในตอนนี้ องค์รัชทายาทชีวอนไม่อาจทราบว่าจริงๆ แล้วสิ่งที่เขาได้พบได้เจออยู่ทุกวันมันมีเรื่องโกหกปะปนกันไปมากน้อยเพียงใด หากแม่นมคนสนิทยังกล้าโกหกเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าได้ลงคอ คนในวังแห่งนี้ยังพอมีใครให้เขาไว้วางใจได้อีกกัน!

            “หม่อมฉันไม่อาจขัดคำสั่งองค์ราชาแทซันได้”

            “แต่อย่างน้อยแม่นมก็ไม่ควรปล่อยให้คยูฮยอนต้องถูกขังอยู่ที่ใต้ดินทั้งที่เขาไม่ผิดอะไร!” เผลอตวาดลั่นเสียจนผู้เป็นน้องต้องวางมือแตะที่หัวไหล่เพื่อปรามอารมณ์อันฉุนเฉียวให้สงบลง

            “พี่ชีวอน...พอเถอะครับ เราควรเข้าไปหาพี่คยูฮยอนก่อน ส่วนเรื่องอื่นไว้ค่อยว่ากันต่อ”  

            “ทุกอย่างที่หม่อมฉันทำลงไปย่อมมีเหตุผล หวังว่าองค์ชายจะเข้าพระทัย”

เขารู้สึกได้ว่าคำพูดของแม่นมคนสนิทมีนัยยะแฝงที่สอดแทรกอยู่ภายในรูปประโยคธรรมดาๆ ทั้งที่อยากจะโพล่งถามทุกความข้องใจ แต่ดูเหมือนเขาคงไม่อาจตั้งรับมันได้ทัน วินาทีนี้ชายหนุ่มจึงทำได้เพียงผ่อนลมหายใจเพื่อคลายความโกรธขึงก่อนจะสาวเท้าเร็วๆ ไปยังตำแหน่งที่หญิงชราแจงว่าที่นั่นคือที่กักขังคนในปกครอง

            ภายในห้องโถงของตำหนักนวลจันทร์ไม่ได้เปิดต้อนรับใครมานาน ตัวห้องจึงได้จับไปด้วยฝุ่นและหยากไย่ องค์ชายทั้งสองต่างนึกย้อนไปถึงเมื่อสภาพตำหนักแห่งนี้ยังคงเป็นที่อาศัยของเหล่านางสนม และเปิดรับรองการเสพสมอย่างโจ่งแจ้ง ที่นี่คงรุ่งเรืองหากทว่าคงเต็มไปด้วยเรื่องคาวโลกีย์ องค์รัชทายาทชีวอนปวดร้าวในหัวใจครั้นเมื่อนึกถึงความพยายามของผู้เป็นบิดาซึ่งสร้างกลอุบายอันแสนแยบยลเพื่อตอกย้ำให้โจ คยูฮยอนเป็นเพียงเครื่องบรรณาการมนุษย์ไร้ค่า สถานที่แห่งนี้ไม่เหมาะสมกับสิ่งล่ำค่าจากพยองอันเลยสักนิด

            “นั่นไงครับ พรมที่แม่นมยองจาพูดถึง”

ซูโฮชี้นิ้วไปที่พรมเก่าๆ กลางห้องโถง ไม่จำเป็นต้องคิดตรึกตรองให้เสียเวลา ชีวอนคุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้นพลางจับปลายพรมและเลื่อนมันไปให้พ้นทางก่อนจะพบว่าใต้พื้นพรมเปรอะฝุ่นมีประตูไม้กลไกธรรมดาที่สามารถเปิดออกได้ด้วยแรงปกติแม้จะฝืดไปบ้างเพราะความเก่าไม่ได้รับการดูแล ครั้นมองลงไปพวกเขาเห็นขั้นบันไดที่ต่อลงไปสู่ชั้นใต้ดิน สององค์ชายแห่งชเวก้าวลงไปตามบันไดที่ว่าอย่างระมัดระวังทั้งที่ความจริงแล้ว...พวกเขาอยากจะถลาตัวลงไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด กลิ่นอับของชั้นใต้ดินชัดเจนยิ่งขึ้น มันทำให้การหายใจนั่นลำบากไปด้วย รวมไปถึงบรรยากาศเงียบเชียบชวนวังเวง โชคดีที่ห้องใต้ดินไม่ได้สร้างไว้เพื่อเป็นเขาวงกต ฉะนั้นเจ้าของร่างสูงจึงพบกับประตูเหล็กขนาดใหญ่และกลอนที่มีเพียงแค่แม่กุญแจคล้องไว้หลวมๆ ราวกับไม่ตั้งใจขังใครอีกคนไว้ตลอดกาล

แต่เพียงแค่แกล้งทรมานหัวใจองค์รัชทายาทให้เกือบแตกสลายก็เท่านั้น!

            องค์ชายชีวอนสืบเท้าไปยังหน้าประตูเจ้ากรรมก่อนจะปลดล็อคแม่กุญแจสนิมเขรอะ ออกแรงเพียงไม่มากประตูหนักๆ ถูกเปิดออกพร้อมกับเผยให้เห็นห้องลับใต้ดินที่มองดูแล้วยิ่งสร้างอารมณ์ขุ่นเคือง ปั่นป่วนโทสะให้ถาโถมยิ่งกว่าคราไหนๆ ที่นี่ไม่เหมาะกับสิ่งล้ำค่าจากพยองอัน ไม่ควรเป็นที่ที่โจ คยูฮยอนต้องถูกกักขัง อิสรภาพของคนเราไม่ควรถูกกลั่นแกล้งไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม!

เรียวตาคู่คมกวาดไปโดยรอบถึงได้พบเด็กหนุ่มนั่งกอดเข่าอยู่มุมห้อง พร้อมใบหน้าอิดโรยไม่ต่างอะไรไปจากลูกแมวหลงทางคงเพราะความอ่อนเพลียและไม่ยอมแตะสำรับอาหารข้างๆ ตัว มันไม่ได้พร่องลงไปเลย คยูฮยอนไม่ยอมกินอะไรแต่กลับอดทนรอเพื่อให้เขาตามหาจนเจอ... นัยน์ตากลมโตนั่นแปรเปลี่ยนจากความสิ้นหวังเป็นแววประกายแห่งสุขในทันใด โดยไม่ต้องพูดจาเขาคว้าร่างนั้นเขามากอดไว้แนบอกพลางกระซิบพร่ำขอโทษแผ่วเบา

“ฉันขอโทษ...ขอโทษจริงๆ ที่ดูแลเธอไม่ดีพอ”

“อย่าพูดแบบนั้นเลย กระหม่อมเองที่ไม่ระวังตัว” เด็กหนุ่มลูบฝ่ามือไปตามแผ่นหลังกว้าง รับรู้ได้ว่าอีกคนนั้นก็ทรมานไม่ต่างกัน คยูฮยอนทราบดีว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับเขาไม่ตอนนี้มันอาจไม่จบเพียงแค่ห้องขังใต้ดิน การที่เขาถูกคนในวังทำร้ายถึงขั้นสลบแล้วพาตัวมากักขังมันไม่ใช่เรื่องธรรมดา แม้อย่างน้อยพระเจ้ายังใจดีนำพาชายหนุ่มกลับมาพบเขาอีกครั้ง ทว่านี่มันไม่มีหลักประกันอะไรวัดความแน่นอนของโชคชะตาระหว่างโจ คยูฮยอนและองค์รัชทายาทชีวอนได้เลย

“ยังไงฉันก็ไม่อยากให้อภัยตัวเองอยู่ดี” คนหัวดื้อยังโทษตัวเองไม่เลิกพลางซบหน้าที่หัวไหล่ของเขา คราวนี้ร่างโปร่งเพียงแค่ขยับตัวเพื่อให้อีกคนคลายกอด เรียวปากเผยยิ้มบางหวังจะช่วยให้องค์ชายตรงหน้าได้ใจเย็นลง

“กระหม่อมไม่เป็นอะไรแล้วจริงๆ ถ้าจะให้ดี...เราทั้งหมดก็ควรออกไปจากที่นี่ดีกว่า” คยูฮยอนเอ่ยไปอย่างที่รู้สึก การติดอยู่ห้องใต้ดินหนึ่งคืนมันไม่ใช่เรื่องน่าพิสมัยสักเท่าไหร่เลยจริงๆ

“ใช่แล้วครับพี่ชีวอน เราออกไปเถอะ...ห้องใต้ดินอากาศไม่ถ่ายเทเลยสักนิด” องค์ชายเล็กซูโฮเสริมขึ้นบ้าง ยิ่งมองไปโดยรอบเขายิ่งจินตนาการถึงภาพในอดีตเมื่อยามสนมบรรณาการถูกขังกักให้ตายอย่างน่าเวทนา หากต้องอยู่ภายในห้องอับแสงอีกสักนาที ซูโฮคงได้อาเจียนอาหารเช้าออกมาจนหมดกระเพาะ

พวกเขาลาจากตำหนักนวลจันทร์และไม่หวังจะหวนไปเหยียบเป็นครั้งที่สอง ด้านองค์ชายคนเล็กต้องเข้าเรียนกับครูพิเศษต่อเพื่อเตรียมการสอบวัดผลในวันรุ่งขึ้น ส่วนองค์รัชทายาทชีวอนและคยูฮยอนกลับไปยังตำหนักรอง ชายหนุ่มปล่อยให้คนในปกครองได้อาบน้ำล้างตัวที่มอมแมมจากการนอนขลุกอยู่กับพื้นห้องใต้ดิน ความจริงแล้ว... ภายในใจของเขากำลังร้อนรนพิกลด้วยเพราะไม่อยากให้เด็กหนุ่มจากพยองอันต้องอยู่ภายในพระราชวังซึ่งเต็มไปด้วยอันตรายอันยากจะคาดเดา ทันทีที่ร่างโปร่งก้าวออกจากห้องน้ำด้วยชุดลำลองปกติ เสียงทุ้มห้าวจึงโพล่งบอกเจตนาของตน

“พระราชวังไม่ใช่ที่ที่ปลอดภัยสำหรับเธออีกแล้ว ฉะนั้น...เราจะไปเกาะพยองอันด้วยกัน”

“องค์ชายจะทำอย่างนั้นไม่ได้” ชีวอนกะไว้แล้ว ว่าเขานั้นต้องถูกคยูฮยอนคัดค้านความคิด หากแต่เขามองไม่เห็นหนทางอื่นอีกแล้ว ชายหนุ่มเพียงต้องการให้คนที่เขารักปลอดภัยมากกว่าจะเห็นแก่ตัวฉุดดึงคยูฮยอนให้อยู่ในสถานที่ซึ่งไม่เหมาะกับเจ้าตัวมาตั้งแต่แรก

“ฉันคิดดีแล้วคยูฮยอน...ฉันจะไปส่งเธอที่พยองอัน ทุกอย่างก็เพื่อความปลอดภัย”

“แต่กระหม่อมจะทิ้งให้องค์ชายต้องเผชิญสถานการณ์เลวร้ายตามลำพังได้อย่างไร” แววตาคล้ายแมวคู่นั้นฉายแววกึ่งอ้อนวอนให้เขาใจอ่อนเพื่อล้มเลิกความคิด ทว่าชีวอนคิดว่าตนไตร่ตรองเรื่องนี้มาถี่ถ้วน อีกประการ...ถ้าเกิดเหตุการณ์โดยฝีมือของผู้เป็นบิดาอีก งานนี้องค์รัชทายาทเช่นเขาคงไม่อาจควบคุมความเกรี้ยวโกรธได้อีก

“ฉันขอดื้อกับเธอแค่เรื่องนี้เรื่องเดียว คยูฮยอน...ฟังนะ ฉันสัญญาว่าหลังจากนี้ฉันจะเชื่อฟังทุกข้อเรียกร้องของเธอ ขอแค่เธอต้องกลับไปอยู่กับครอบครัวเสียก่อน เมื่อทุกอย่างคลี่คลาย...เธอจะสั่งให้ฉันทำอะไร ฉันก็ยอมทั้งนั้น” เกิดความเงียบระหว่างคนทั้งคู่ชั่วขณะ ท้ายสุดจึงเป็นเจ้าของร่างโปร่งที่ยอมแพ้เหตุผลจากชายหนุ่มด้วยประการทั้งปวง เรียวหน้าหวานพยักหน้ารับแต่โดยดีแม้ในใจยังคิดไม่ตกต่อหน้าที่อันใหญ่หลวงและหนักหนาขององค์ชายคนโตแห่งราชวงศ์ชเว

“ก็ได้ครับ กระหม่อมจะทำตามรับสั่งขององค์ชาย”

“อย่าห่วงไปเลย...ทุกอย่างมันจะดีเอง เชื่อฉันนะ” ฝ่ามือหนาทั้งสองวางลงบนไหล่ของคยูฮยอน แรงบีบเบาๆ เสมือนเป็นการตอกย้ำคำสัญญาทั้งยังให้กำลังใจซึ่งกันและกันไปในตัว

คยูฮยอนเชื่อว่าตลอดว่าศรัทธาและความเชื่อมั่นทำให้คนเราค้นพบแสงสว่าง

หากเปรียบองค์รัชทายาทเป็นดั่งพระอาทิตย์... ชายหนุ่มคงเป็นแสงนำทางของประชาชนทั้งประเทศ สำหรับคยูฮยอน...ชเว ชีวอนคงเป็นความอบอุ่นที่แม้บางครั้งจะเร้าร้อนไปสักหน่อย แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าหากขาดไปแล้ว ความหวังในชีวิตคนธรรมดาอย่างเขาอาจมอดดับลงเช่นกัน

ท่ามกลางความคลุมเครือที่ไม่อาจไว้วางใจใครได้ง่ายๆ องค์รัชทายาทชีวอนตระหนักและรู้ซึ้งจากบทเรียนที่ได้จากแม่นมยองจาผู้เลี้ยงดูเขามาแต่เยาว์วัยว่าแท้จริงเธอเองก็มีเบื้องลึกเบื้องหลังที่เขาไม่อาจหยั่งรู้ มีเพียงซูโฮ ท่านอาจินฮยอกและอาสะใภ้ฮวัง มิยองเท่านั้นที่เป็นหลักช่วยให้เขาพอตั้งสติกับความชุลมุนปั่นป่วน อย่างไรก็ตาม แม้กระทั่งผู้ช่วยคนสนิทอย่างคัง มินฮยอก ...เขาก็ไม่อาจไว้ใจ

“เราจะไว้ใจคุณคัง มินฮยอกได้อย่างไรในเมื่อไม่มีหลักประกันยืนยันว่าคุณเองไม่มีส่วนรู้เห็นเรื่องเลวร้ายในพระราชวัง” กล่าวเสียงเรียบหากแต่กังวานชัดไปทั่วทั้งห้องทำงาน หรี่ตาสังเกตพฤติกรรมของผู้ช่วยมือขวา หนุ่มนักเรียนนอกนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะคุกเข่าลงกับพื้นพลางก้มหัวคำนับเสียจนหน้าผากนั้นชิดกับพื้นโดยไม่มีท่าทีนึกทบทวนให้เสียเวลา พวกเขารู้ดีว่าการโค้งศีรษะเช่นนี้คือการแสดงความเคารพขั้นสูงสุด ...เปรียบได้ดั่งการนอบน้อมด้วยชีวิต

“ครอบครัวของกระหม่อมต่างก็รับใช้ราชวงศ์ชเวด้วยความซื่อสัตย์มาเสมอ...ฉะนั้นแล้ว ขอให้องค์ชายมั่นใจว่ากระหม่อมไม่เคยคิดคดทรยศ หากสิ่งที่กระหม่อมพูดเป็นเรื่องโป้ปด ขอให้คัง มินฮยอกผู้นี้ประสบพบเจอแต่ความพินาศในชีวิต”

“...อย่าถึงกับต้องแช่งตัวเองเลยครับคุณมินฮยอก”

คยูฮยอนเอ่ยปรามหลังตนเงียบมานาน เจ้าตัวหันไปสบตาองค์ชายคนโตแห่งชเวเพื่อบอกว่า...คนคนนี้ไม่เป็นอันตราย แม้จะไม่รู้จักผู้ช่วยหนุ่มเป็นการส่วนตัวแต่เขารับรู้ได้จากความเชื่อมโยงของการเป็นคนบ้านเกิดเดียวกัน ชาวพยองอันมีนิสัยซื่อตรงและสามัคคีเป็นหนึ่ง ซึ่งคุณลักษณะแบบนี้ย่อมถูกปลูกฝังมาตั้งแต่เล็ก เขาถึงได้เชื่อมั่นว่าคัง มินฮยอกไม่ใช่คนประเภทโกหกพกลมหรือคิดทรยศราชวงศ์แต่อย่างใด

ทางด้านองค์รัชทายาทชีวอน เขาเล็งเห็นแล้วว่าคัง มินฮยอกยังคงเป็นมิตรผู้สัตย์จริงเช่นเดิม

“ลุกขึ้นเถอะ...ได้เวลาที่ต้องเดินทางไปเกาะพยองอันก่อนใครอื่นจะทราบความเคลื่อนไหวของเรา”

“ครับองค์ชาย”

การเดินทางไปเกาะพยองอันหนนี้แม้จะลำบากจากการต้องหลีกเลี่ยงไม่ให้คนขององค์ราชาแทซันทราบเรื่องแล้ว พวกเขายังต้องระวังไม่ให้คนของฝ่ายนายกปาร์ค อุนซูทราบเช่นกัน หนึ่งคือเพื่อปกป้องการลอบทำร้าย สองคือเพื่อไม่ให้นายกปาร์คอาศัยช่องโหว่ในขณะที่องค์รัชทายาทชีวอนไม่ได้พำนักอยู่ภายในพระราชวังเพื่อเล่นอะไรตุกติก คัง มินฮยอกทำหน้าที่ขับรถยนต์ส่วนตัวไปส่งพวกเขาที่ท่าเรือด้วยเวลาเพียงไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงเท่านั้น การปลอมตัวภายใต้ฝูงชนมากมายแม้จะเสี่ยงหน่อยแต่ก็ย่อมน้อยกว่าการเดินทางไปที่เกาะพยองอันอย่างเปิดเผย

ชายหนุ่มรับสั่งให้ผู้ช่วยคนสนิทกลับไปดูแลและคอยรายงานความเป็นไปในพระราชวังรวมไปถึงช่วยสอดส่องดูแลความปลอดภัยคนในราชวงศ์ชเวอย่างใกล้ชิด หากเกิดเรื่องไม่ชอบมาพากลให้รีบรายงานโดยเร่งด่วน ชีวอนวางแผนจะอยู่ที่เกาะพยองอันประมาณสองวัน ทั้งนี่ก็เพื่อปรึกษาหารือปัญหาชวนปวดหัวกับอี ดงกันด้วย หากแน่ใจว่าคยูฮยอนปลอดภัยเมื่ออยู่ในการดูแลของครอบครัว เขาจะเดินทางกลับโซล ไปสะสางทุกอย่างให้เรียบร้อย องค์ชายคนโตแห่งราชวงศ์ชเวหวังลึกๆ ว่าเงามืดแห่งความชั่วร้ายจากภัยต่างๆ ที่รุมเร้าประเทศและตัวเขาจะจางหายไปโดยเร็ว

“หมวกเกือบปลิวแหนะ” เสียงนุ่มๆ นั่นเอ่ยขึ้นและฉุดให้ชีวอนหันไปสนใจเจ้าของรอยยิ้มน่ามองที่ยื่นมือมาจับหมวกแก็ปของเขาเอาไว้ ลมแรงของทะเลทำให้หมวกเจ้ากรรมเกือบจะปลิวหายไปในท้องทะเลกว้าง

บนเรือข้ามฟากเต็มไปด้วยนักท่องเที่ยวและคนท้องถิ่นที่ต้องการเดินทางกลับบ้านเกิดอย่างเกาะพยองอัน สำหรับคยูฮยอนคงไม่ต้องปลอมตัวให้ลำบากด้วยเพราะเจ้าตัวก็เป็นเพียงหนุ่มผิวขาวธรรมดา แม้ภายนอกจะดูโดดเด่นเสียจนไม่น่าเชื่อว่ามาจากเกาะแดนไกลก็ตาม ผิดไปจากองค์ชายตัวสูงที่ต้องแต่งตัวด้วยชุดลำลองไม่ต่างจากนักท่องเที่ยว สวมหมวกแก็ปปิดบังใบหน้าเล็กน้อยเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ แต่กระนั้นด้วยส่วนสูงที่ดูสง่าผ่าเผย เขาจึงถูกสายตาหญิงสาวโดยรอบจับจ้องมาเป็นพักๆ นอกเหนือไปกว่านั้น...ชเว ชีวอนรู้สึกได้ว่าท้องไส้ภายในเกิดสงครามเล็กๆ มากกว่า

“อ-อีกนานไหมกว่าจะถึงเกาะพยองอัน”

“คงประมาณชั่วโมงครึ่งครับ ทำไม...คุณเมาเรือหรอ” น่าแปลกที่เมื่อคยูฮยอนพูดว่า ‘เมาเรือ’ มันกลับมีอะไรบางอย่างมาจุกที่คอ! ก่อนเขาจะอาเจียนอาหารทุกมื้อลงทะเลได้อย่างน่าขายหน้า โชคดีเหลือเกินที่พวกเขายืนอยู่ริมเรือ คยูฮยอนวางมือลูบไปตามแผ่นหลังขององค์ชายจอมเคร่งขรึมถึงอย่างนั้นก็แอบหัวเราะกับตัวเองไม่ได้

“ไม่ตลกเลยนะคยูฮยอน” หันไปค้อนใส่เจ้าของใบหน้าน่ารัก อยากจะจับเด็กตัวดีมาแก้เผ็ดที่หัวเราะเขาจริงๆ ติดก็ตรงที่ไอ้อาการคลื่นไส้เมาเรือนี่แหละที่จะทำเอาเขาไม่รอดไปถึงพยองอันเสียก่อน

“คุณคงไม่ชินกับการขึ้นเรือและคลื่นทะเลล่ะมั้งครับ ถ้าหัดขึ้นเรือบ่อยๆ คุณอาจชินไปเอง”

“ไม่เคยคิดว่าต้องหมดท่าต่อหน้าเธอเลยจริงๆ ให้ตายสิ...”

“นั่นน่ะสิครับ ใครจะคิดว่าผู้ชายตัวใหญ่บึกบึนอย่างคุณจะเมาเรือง่ายขนาดนี้...ไม่สมกับเป็นคุณเลยเนอะ!”

ครั้นไม่ต้องอยู่ภายในพระราชวังอันหรูหรา เด็กหนุ่มจึงไม่จำเป็นต้องใช้สรรพนามทางการแทนตัว และนี่ก็ทำให้คยูฮยอนได้เป็นตัวของตัวเอง อีกทั้งยังมองเห็นชเว ชีวอน ที่ไม่ใช่องค์รัชทายาทผู้สูงส่งจนใครก็อาจเอื้อมไม่ได้คนนั้น น่าประหลาดที่เมื่อเรือข้ามฝากลำนี้เคลื่อนเข้าใกล้เกาะพยองอันมากเท่าใด...ตัวตนของเขาก็ยิ่งอยากออกมาโลดแล่นมากเท่านั้น

ที่สำคัญตัวตนของเขาน่ะ...คงมีแค่ ชเว ชีวอนที่ได้เห็นมันเหมือนกัน

เป็นไปอย่างที่คยูฮยอนคาดไว้...ประมาณหนึ่งชั่วโมงครึ่งให้หลัง พวกเขาเดินทางมาถึงท่าเรือภายในเกาะพยองอันโดยสวัสดิภาพและแน่นอนว่าไม่มีใครล่วงรู้สถานะของชายหนุ่มว่าเป็นถึงองค์รัชทายาทของเกาหลี เกาะเล็กๆ แห่งนี้เจริญรุ่งเรืองแต่แฝงไปด้วยกลิ่นอายอนุรักษ์นิยมอย่างเห็นได้ชัด สังเกตได้จากตัวบ้านเรือนหลายๆ หลังที่ก่อสร้างเป็นบ้านชั้นเดียวสไตล์เกาหลีเรียบง่าย ผู้คนไม่พลุกพล่านอย่างเมืองหลวงเช่นโซล ที่นี่มีรถบัสประจำทางไม่กี่สาย ความจริงแล้ว เด็กหนุ่มมักใช้เส้นทางลัดเลาะภายในเกาะเป็นประจำมากกว่าการใช้บริการรถเหล่านี้ แต่สภาพเมาเรือของคนตัวโตกว่าทำให้เขาล้มเลิกความคิดดังกล่าวซึ่งอาจเป็นการกลั่นแกล้งองค์ชายแห่งชเวให้อาการหนักยิ่งกว่าเก่า

ประตูไม้ขนาดใหญ่รวมไปถึงกำแพงเตี้ยๆ สีขาวสะอาดคือจุดหมายที่เขาทั้งคู่หยุดฝีเท้าหลังก้าวลงจากรถประจำทาง เด็กหนุ่มสูดหายใจลึกในขณะที่เอื้อมมือไปกดกริ่งหน้าบ้าน... บ้านของเขาเอง 

            รอสักครู่คยูฮยอนก็เห็นว่าคนที่ออกมาเปิดประตูให้...กลับไม่ใช่สาวใช้ หากแต่เป็น...คุณนายรองของบ้าน

            “แม่...”

            “คยูฮยอน!!”

            แรกเห็นหล่อนนึกว่าภาพที่ตรงหน้าคือความฝันเสียอีก ทว่า...เมื่อลูกชายคนเดียวของโจ ยอนฮวาโผกอดหล่อนเต็มรัก ยอนฮวาจึงตระหนักว่านี่ไม่ใช่ฝันกลางวันอย่างที่นึกในคราแรก ความทรมานที่ไม่อาจรู้ข่าวคราวของคยูฮยอนมลายหายไปในทันทีแค่เห็นใบหน้าอันคุ้นชิน และการกลับมาเด็กหนุ่ม แน่นอนว่ามันไม่ใช่เรื่องธรรมดา เพราะองค์รัชทายาทแห่งเกาหลีกลับเดินทางมาที่เกาะพยองอันพร้อมกับลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของหล่อนด้วย เมื่อผู้เป็นใหญ่ของบ้านอย่าง อี อินซา สามีของหล่อนทราบเรื่องรวมไปถึงอี ดงกัน ลูกชายคนโต ชายต่างวัยทั้งสามคนก็เข้าไปปรึกษาหารือเรื่องบ้านเมืองภายในห้องรับรองอยู่หลายชั่วโมง หล่อนเองแทบไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับการเมืองภายนอก ทว่าไม่กี่เดือนมานี่ยอนฮวาสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมากมาย กระแสความร้อนระอุของโซล ไหนจะประกาศยกเลิกถวายเครื่องบรรณาการ การเปลี่ยนแปลงของเกาหลีใกล้เข้ามาทุกขณะ...

            “คิดถึงแม่สุดๆ ไปเลย รู้ไหมครับ” ประโยคช่างอ้อนออกจากปากของคยูฮยอนหลังเจ้าตัวอาบน้ำอาบท่าก่อนจะเอนตัวนอนหนุนตักผู้เป็นแม่ ความเหินห่างร่วมสองเดือนไม่ได้ทำให้สองแม่ลูกรู้สึกเคอะเขินเมื่อแสดงความรักต่อกัน ลูกชายตัวขาวยังคงนิสัยเช่นนี้ไว้ดังเดิม แม้ยอนฮวาจะมองนัยน์ตาคู่โตนั่นได้อย่างทะลุปรุโปร่งว่าเจ้าตัวกำลังเก็บเรื่องเครียดไว้ภายในใจ

            และยอนฮวาจะไม่ถามว่าสิ่งใดกำลังบั่นทอนความสุขของลูกชาย จนกว่าคยูฮยอนจะปริปากเล่าด้วยตนเอง

            “แม่ก็คิดถึงลูกเหมือนกัน มันเป็นเรื่องตลกที่แม่อยากจะออกไปเปิดประตูให้ใครทุกครั้ง แค่หวังว่าสักวันลูกจะกลับมา...วันนี้เอง แม่ได้เห็นหน้าลูกชายของแม่อีกครั้งแล้ว”

            “ความจริง... ผมก็ไม่นึกว่าจะได้กลับมาที่พยองอัน มันเหมือนฝันที่ทำให้ผมไม่อยากตื่น” ในทุกคำพูดของคยูฮยอนมีนัยความหมายบางซ่อนไว้ ยอนฮวาเป็นห่วงลูกชายเป็นทวีคูณทั้งที่เวลานี้สิ่งล้ำค่าในชีวิตนอนหนุนตักของหล่อนอยู่แท้ๆ

            “พยองอันปลอดภัยสำหรับลูกเสมอ อย่ากังวลไปเลย...เรื่องอะไรที่ลูกกำลังกลัว แม่ไม่รู้หรอกนะ แต่ถ้าเรามั่นใจว่าตัวเองเป็นคนดี อะไรก็ทำร้ายเราไม่ได้ทั้งนั้น” ฝ่ามือบางลูบไปตามเนินแก้มผ่องเบาๆ พลางเผยยิ้มบางเพื่อหวังจะปลอบขวัญลูกชาย

            “ครับ...ผมรู้”

            “เลิกคิดมากซะนะ นี่ก็ใกล้เวลามื้อเย็นแล้ว เราไปที่ห้องอาหารกันเถอะจ้ะ”

ร่างโปร่งหยัดตัวลุกขึ้นจากตักนิ่มๆ เมื่อเสียงหวานนั้นเอ่ยชวนโดยไม่นึกอิดออด น่าประหลาดที่เขารู้สึกหิวขึ้นมาในทันทีทั้งที่ไม่รู้สึกเช่นนี้มาตั้งแต่ถูกขังอยู่ห้องใต้ดิน คยูฮยอนเดินตามหลังมารดาไปยังห้องอาหารซึ่งอยู่เกือบใจกลางของบ้าน เขาพบกับคุณแม่ใหญ่หรือยุน โบราตระเตรียมอาหารโดยมีสาวใช้อยู่ใกล้ๆ นัยน์ตาคู่สวยของเธอเปล่งประกาย ก่อนเธอจะก้าวเข้าโอบกอดเขาให้หายคิดถึง

            “รู้สึกเหมือนได้ไข่มุกล้ำค่ากลับสู่พยองอันอีกครั้ง” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ นานแล้วที่คยูฮยอนไม่เห็นคุณแม่ใหญ่ร้องไห้ แต่นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ไม่น่าเชื่อว่าความเข้มแข็งของเธอถูกพังทลายลงเพียงเพราะได้พบกับลูกเลี้ยงเช่นเขา

            “คิดถึงคุณแม่ใหญ่แทบแย่ คิดถึงเสียงบ่นน่ะครับ” ว่าติดตลกขณะที่เธอพาคยูฮยอนไปนั่งที่โต๊ะอาหาร คุณแม่โบราใช้เรียวนิ้วปัดน้ำตาเล็กน้อยพลางกลั้วหัวเราะไปตามคำพูดของเขา

            “กลับมาอยู่บ้านเหมือนเดิมแล้ว แม่จะบ่นให้หูชาไปเลย” เธอหยิกแก้มเขาเบาๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยวพลางพยักพเยิดรอยยิ้มไปยังคุณนายรองของบ้าน ยอนฮวาส่ายใบหน้าให้กับความน่ารักปนทะเล้นของลูกชาย พูดคุยหยอกล้อกันได้สักพัก...เหล่าชายหนุ่มก็พร้อมหน้าเข้ามาในห้องอาหาร ประกอบไปด้วยผู้เป็นใหญ่ในบ้าน อี อินซา ลูกชายคนโตอย่างอี ดงกัน อีกหนึ่งคือแขกพิเศษ องค์รัชทายาทชีวอน

            สีหน้ากึ่งเคร่งเครียดของชายทั้งสามบ่งบอกชัดว่าปัญหาการเมืองคงน่าปวดหัวไม่ใช่น้อย

            “อาหารโปรดของทุกวันเลยนะคะ ดิฉันตั้งใจทำเป็นพิเศษเพื่อต้อนรับลูกชายคนเล็กของเรา รวมไปถึง...องค์รัชทายาทชีวอนด้วยเพคะ” คุณนายใหญ่ของบ้านกล่าวอย่างสุภาพ หล่อนย่างเท้าไปนั่งที่เก้าอี้ตำแหน่งของเธอ ทุกคนก็เช่นกัน...คยูฮยอนเหลือบสายตามองชายหนุ่มซึ่งกำลังจะหย่อนกายนั่งลงข้างๆ เขา

            “นายไปนั่งอีกฝั่ง” เสียงเข้มของดงกันฟังราวกับโกรธใครมาเป็นชาติ คยูฮยอนรู้ข้อนี้ดีว่าแม้คนทั้งคู่จะเป็นเพื่อนกัน แต่ดีกรีความเอาแต่ใจนั่นไม่ได้ด้อยกว่ากันเลย เจ้าของใบหน้าน่ารักทำได้เพียงส่งยิ้มเจื่อนไปยังองค์ชายแห่งชเวซึ่งจำใจต้องเดินอ้อมโต๊ะอาหารไปนั่งฝั่งตรงข้าม คิ้วเข้มๆ แอบขมวดขึงไหนจะหน้าตาบอกบุญไม่รับในบัดดล มื้อเย็นวันนี้ผ่านไปได้ด้วยดีและไม่มีแม้สักนาทีที่ใครหลุดพูดเรื่องเหตุบ้านการเมือง มันเป็นมื้อเย็นที่วิเศษอีกทั้งยังอบอวลไปด้วยความสุขอย่างที่โจ คยูฮยอนไม่เคยได้สัมผัสมานานหลังเข้าไปอาศัยอยู่ภายในพระราชวังกลางกรุงโซล

            ไม่ว่าจะอย่างไร เกาะพยองอัน คือที่ที่เหมาะสมกับเขามากที่สุดด้วยประการทั้งปวง

            ทว่า สิ่งที่หัวใจเรียกร้องมักไม่เคยฟังเหตุผลกันเลย...ตราบใดที่หัวใจของเขาโบยบินกลับโซลไปพร้อมชเว ชีวอน คยูฮยอนก็ไม่อาจสัญญากับตนเองได้หรอกว่าจะไม่คิดหวนกลับไปยังที่ที่เคยกักขังอิสรภาพอีกครั้ง เขายังต้องการเคียงข้างองค์รัชทายาทในทุกๆ ความเหนื่อยยากและความเจ็บปวดดั่งที่เคยรับปากให้คำมั่นไว้

            หากแม้เป็นพระจันทร์ที่ได้เคียงคู่พระอาทิตย์แค่ในบางยาม... เขาก็ยอมทั้งนั้น

            ห้องนอนของเขายังคงสภาพไว้เช่นเดิมไม่เปลี่ยนแปลง คยูฮยอนเดินทอดน่องไปทั่วห้องหวังจะซึมซับบรรยากาศที่ห่างหายก่อนจะพาตัวเองไปนั่งอิงขอบหน้าต่าง เงยหน้ามองท้องฟ้าซึ่งเต็มไปด้วยดาวหลายล้านดวง มันอวดโฉมแข่งกันหากจนแล้วจนรอดก็ต้องยอมแพ้ให้แก่นางเอกแห่งค่ำคืนอย่างพระจันทร์ แสงนวลส่องสว่างยังผลให้ทุกสิ่งมีชีวิตบนโลกมีแสงนำทาง เสียงหับประตูเบาๆ เรียกความสนใจจากเด็กหนุ่ม เมื่อเหลียวหลังกลับไปจึงพบว่าเป็นพี่ชายต่างมารดาของเขาเอง

            “เห็นว่าเราเองมีเรื่องคุยกับพี่เป็นการส่วนตัว” ชายหนุ่มว่าขณะเดินมาลูบศีรษะเขาแผ่วเบา ดวงตาสีเข้มทอดมองลงมาด้วยความเป็นห่วง 

            “ครับ...มีเรื่องบางเรื่องที่ผมอยากให้พี่ดงกันรับรู้ไว้”

            “หวังว่าคงไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไรหรอกใช่ไหม”

            “ก็ไม่เชิงหรอกครับ ที่จริง...อาจเป็นเรื่องที่ผมอยากให้พี่ดงกันช่วยมากกว่า” คนเป็นพี่หรี่ตามองเล็กน้อย ดงกันสงสัยระคนปั่นป่วนในอก ยิ่งเมื่อได้สบตาคยูฮยอน...เขากลับรู้สึกว่านัยน์ตาแฝงความเศร้าคู่นี้มีพลังบางอย่างซึ่งมันมากพอที่จะทำให้เขาไม่กล้ารับปาก

            “เรื่องอะไรล่ะ...”

            “สัญญาก่อนครับว่าพี่ดงกันจะทำตามที่ผมขอ และที่สำคัญ...พี่ดงกันห้ามบอกเรื่องนี้กับองค์รัชทายาทชีวอนนะครับ”

            “นี่คยูฮยอน...ตราบใดที่มันไม่เป็นอันตรายต่อน้องของพี่ พี่จะสัญญา มีอะไรก็ว่ามาเถอะ”

            ไม่มีครั้งไหนเลยที่อี ดงกันหวั่นใจเท่ากับหนนี้...เพื่อน้องชายเขาพร้อมทำทุกข้อเรียกร้องเสมอ ดงกันรู้จักคยูฮยอนดีพอที่จะรู้ว่าเด็กคนนี้ตัดสินใจทำอะไรได้เด็ดเดี่ยวและคาดไม่ถึงอย่างไม่น่าเชื่อ ลางสังหรณ์ภายในใจกลับกู้ร้องว่าคำขอร้องของคยูฮยอนมันไม่ใช่เรื่องธรรมดา

            อี ดงกันขอแค่คยูฮยอนอย่าเสี่ยงชีวิตเพื่อใครสักคน แค่นั้นจริงๆ ที่พี่ชายเช่นเขาปรารถนา