NC # Heaven Ivy Ch.6 wonkyu
"ถ้าเพื่อทำให้เธอไม่หนีฉันไปไหน...
ฉันจะจูบเธอไว้อย่างนี้ทั้งคืนก็ยังได้"
ผละออกเพียงนิดเพื่อแกล้งพูดน้ำเสียงเย้า
สังเกตเห็นดวงหน้าขาวค่อยๆ ระเรื่อไปด้วยสีแดงอ่อนอย่างน่ารัก องค์รัชทายาททราบแก่ใจว่าวินาทีนี้เขาคงไม่สามารถละทิ้งบรรยากาศชวนเพริดเช่นนี้ไปได้
จากที่บดคลึงเรียวปากสวยแต่พออิ่มกลับเปลี่ยนเป็นลิ้มชิมตั้งแต่มุมปาก ค่อยๆ
ถ่ายโอนความรู้สึกจากเบื้องลึกผ่านรสจูบ
ต้อนอีกฝ่ายให้เปิดโอกาสแด่ชิวหาอุ่นชื้นเข้าไปซึมซับความหวานซ่านภายใน ไม่เพียงแต่เขาที่ถลำลึกไปกับรสสัมผัสชวนเคลิบเคลิ้มทว่าอีกคนก็เช่นกัน...เด็กหนุ่มตอบรับการกระทำของเขาได้อย่างน่าอัศจรรย์
ก้อนหัวใจเต้นไม่เป็นส่ำเมื่อฝ่ายผู้นำไม่อาจทานทนต่อสิ่งล้ำค่าจากพยองอันได้อีกต่อไป
ใช้สองมือประคองแผ่นหลังบางจนนอนราบไปกับเตียง เกี่ยวพันร่างกายด้วยพันธนาการที่เรียกว่า
หัวใจ
ฝ่ามือใหญ่กอดกระชับเอวคอดก่อนจะเลื่อนมือขึ้นปลดกระดุมเสื้อนอนเนื้อดี
เขายิ้มกริ่มเมื่อเห็นดวงตาคู่โตกระตุกวูบยามที่เรียวนิ้วปลดเปลื้องชุดนอนเจ้าตัวจนเกือบใกล้เคียงสภาพหมิ่นเหม่
ถึงอย่างนั้นเพราะความรู้สึกที่มาไกลเกินกว่าจะหยุดยั้งจึงยังผลให้ร่างแบบบางนอนหายใจผะแผ่วจูบตอบชายหนุ่มโดยไม่นึกปัดป้องอย่างหนก่อนโน้น
คนที่มีตำแหน่งเป็นถึงองค์รัชทายาทยังคงประโลมร่างขาวโดยการไต่ดะอุ้งมือไปตามแนวสันหลังอย่างใจเย็น
ทอดมองนัยน์ตาสวยของหนุ่มน้อยจากพยองอันไปพลาง กดจมูกไปตามรูปหน้าหวานไปพลาง
เลยเถิดถึงการเล็มละเมียดลำคอระหง ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเขาตื่นเต้นทุกขณะจิตไม่ว่าจะแตะต้องส่วนใด...อาภรณ์ถูกปลดเปลื้องทีละชิ้นไม่ต่างอะไรไปจากอารมณ์รุ่มร้อนที่เข้าใกล้จุดวาบหวามเต็มทน
“อ้ะ...” เสียงครางแผ่วเล็ดรอดจากเรียวปากอิ่มครั้นถูกอีกคนใช้ฝ่ามือเฟ้นเนื้อผิวส่วนหน้าอก
ปรายหางตาเห็นมืออีกข้างของชายหนุ่มเกี่ยวเสื้อนอนของเขาหย่อนลงข้างเตียง
ไม่ทันได้รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตนเปลือยท่อนบนไปตั้งแต่เมื่อใด
และเบื้องล่างเองก็ไม่ได้ต่างกันนัก กางเกงนอนขายาวทำท่าจะหลุดออกจากสะโพกเขาทุกเมื่อขอเพียงองค์ชายแสนเอาแต่ใจเลื่อนมือลงไปกระตุกมันลงด้วยแรงเพียงนิด
พลันดวงตาหยาดเยิ้มสบเข้ากับเรียวตาคมที่จ้องมองลงมาอย่างสื่อความหมาย เว้าวอน
ร้องขอ เจือไปด้วยแรงปรารถนาในกายอย่างชัดเจน
“ช่วยถอดเสื้อฉันที”
พวงแก้มร้อนผ่าวเสียยิ่งกว่าเดิมเมื่อได้ยินน้ำเสียงทุ้มวอนขอ แม้จะเก้อเขินจนแทบทำอะไรไม่ถูกแต่คยูฮยอนกลับทำตัวว่าง่าย...ยกเรียวมือขึ้นปลดประดุมเสื้อนอนสีเข้ม
ในขณะเดียวกันอีกคนก็เคลื่อนตัวขึ้นมาดูดดึงกลีบปากล่างอย่างเอ็นดูแฝงความหมั่นเขี้ยวอยู่ในที
เพราะนอกจากมือที่ไร้การสั่นไหว บรรณาการมนุษย์ตัวขาวกลับเผลอลูบฝ่ามือไปตามมัดกล้ามบริเวณหน้าท้องแกร่งโดยไม่ทราบเลยว่าการกระทำเช่นนี้ทำเอาอีกคนพึงใจมากเพียงใดและอยากกอดรั้งร่างนี้ให้สมกับที่ใจเรียกร้องมาหลายครา
องค์ชายคนโตแห่งราชวงศ์ชเวไม่เคยคิดว่ารักแรกพบมันมีอยู่จริง...กระทั่งได้พบโจ
คยูฮยอนในวันที่เดินทางไปรับเครื่องบรรณาการที่เกาะพยองอัน
และเด็กหนุ่มคนนี้ก็แทบทำให้เขาคลั่งแทบบ้าในทุกๆ นาทีที่ดำเนินผ่าน
ไม่ว่าจะก่อนหน้าที่เขามันดื้อรั้นใช้กฎเก่าของพระราชสำนักเพื่อดึงคนคนนี้เข้ามาในวัง
หรือแม้แต่เวลานี้ที่เขากำลังจะได้ครอบครองเรือนร่างและหัวใจดวงนี้โดยสมบูรณ์...
“อื้อ...”
เสียงประท้วงดูท่าจะทรมานขึ้นทุกทีเมื่อชายหนุ่มลากผ่านลิ้นอุ่นไปตามเนินอกก่อนจะวกหยอกเอินยอดอกสีอ่อนพลางดูดดึงไปตามอารมณ์ในกายที่ปะทุเดือด
เรียวมือบางจิกทึ้งผ้าปูที่นอน บิดเร่ากายอย่างคนไม่เคยถูกสัมผัสรัญจวน
มือหนาจะยังเปะปะไปตามผิวกายระเรื่อแดง
แกล้งเฉียดมือผ่านส่วนกลางลำตัวเป็นบางครั้ง
กลิ่นกายหอมหวานกระตุ้นความเป็นชายในตัวได้มากจนไม่น่าเชื่อ
องค์ชายผู้สูงศักดิ์ยิ้มพรายเมื่อสัญชาตญาณบอกเขาแล้วว่าร่างบางพร้อมรับเพศรสที่เขาต้องการจะสอนต่อไปจากนี้
“อย่ากลั้นเสียง...มันทรมานเธอเอง”
กระถดตัวขึ้นไปกระซิบริมหู
เผยยิ้มเมื่ออีกคนพยักหน้ารับราวกับเด็กว่านอนสอนง่าย
เมื่อทุกอย่างดำเนินไปได้ด้วยดีอย่างที่ชายหนุ่มตั้งใจ
บรรยากาศละมุนจึงถูกสานต่ออย่างค่อยเป็นค่อยไป ตั้งแต่เนื้อผิวที่เบียดชิดกันโดยไร้สิ่งใดกั้นรวมไปถึงส่วนนั้นที่แข็งขืนอึดอัดกันทั้งสองฝ่าย
ผู้นำเกมตั้งใจจับมือเรียวขาวเลื่อนต่ำลงมากอบกุมส่วนกลางลำตัวของเขาและเจ้าตัวเอง
เห็นใบหน้าหวานจัดเบิกตาทั้งยังเอียงอายจนนึกอยากจะกัดแก้มแรงๆ
ไม่ช้าไม่นานการร่วมมือเพื่อไปให้ถึงฝั่งฝันของพวกเขาก็เริ่มขึ้น
มือใหญ่วางทับเรียวมือบางอีกทีพลางขยับพารูดขึ้นลงไปพร้อมๆ กัน
ยกยิ้มยามที่เกมรักมันหฤหรรษ์กว่าที่คิด
เนื้อแก่นชายที่กระเบียดชิดรวมไปถึงมือที่ขยับเคลื่อนไปในจังหวะเดียวกันเรียกเสียงครางน่าฟังนักล่ะ
ที่ต้องทำเช่นนี้เพราะองค์ชายชีวอนทราบว่ากิจกรรมรสรักจะต้องติดขัด
หากไม่เริ่มด้วยการปลดเปลื้องเพื่อมีสิ่งหล่อลื่นเสียก่อน ร่างกำยำหวั่นว่าอีกฝ่ายจะทรมานมากไปกว่าที่เป็น
“อ่า...อ๊า”
มือหนาเปียกชื้นเพราะการปลดปล่อยเมื่อครู่จากคนใต้อาณัติขณะที่เขาเองยังไม่ทันได้ถึงจุดสุดยอดดี
แต่อย่างไรเสียชายหนุ่มก็ไม่รีรอที่จะสะกิดปลายนิ้วไปตามช่องทางนุ่ม
การเปิดทางเช่นนี้เสมือนทำให้อีกคนค่อยเปิดรับเขาพร้อมๆ
กับเรียวขายาวที่ยกชันขึ้นไปตามธรรมชาติ น้ำหล่อเลี้ยงลื่นๆ
ทำให้การสอดนิ้วไปสู่ทางรักไม่ยากลำบากนักแต่ก็ทำเอาอีกคนบิดกายสั่นสะท้าน
น่าคิดว่าหากเป็นสิ่งอื่นเข้าไปแทนที่ บรรณาการล้ำค่าจากพยองอันคนนี้จะแสดงอาการเช่นไร...
นิ้วเรียวเปรียบดั่งการเปิดทาง ส่วนนิ้วที่สองคือการบุกรุกสู่พื้นที่อันแสนลึกล้ำ
และนิ้วสามคือการเข้าครอบครอง หมุนวนควานหาจุดพอดีที่เขาจะแทรกกายเข้าไปหา กวาดนิ้วย้ำๆ
ในจุดที่เสียงครางหวานเปล่งออกมาได้อย่างไพเราะจึงมั่นใจว่า...แท่งเนื้อความเป็นชายที่เข้าสู้ภาวะพร้อมศึกควรได้เข้าไปสำรวจร่างบางเสียที
จัดการยกสะโพกกลมกลึงขึ้นเพื่อแนบหาแก่นกายใหญ่
พร้อมกดแรงสอดใส่ทีละนิดโดยไม่เร่งรีบใดๆ เรียวเล็บที่จิกลงบริเวณต้นแขน
รูปหน้าหวานกำลังเหยเกด้วยความเจ็บที่แล่นลิ่วไปทั่วร่าง
“ผ่อนคลายหน่อย มันจะไม่เจ็บถ้าเธอเชื่อใจฉัน” เขากล่าวย้ำพร้อมก้มลงไปจูบแก้มแผ่วเบา
“อ๊า อ่ะ ก-กระหม่อมทรมาน...” ถ้อยเสียงคล้ายกับคนปริ่มจะร้องไห้
องค์ชายชีวอนไม่อาจปล่อยให้อีกคนต้องทรมานต่อไปแน่
ตัดสินใจกระเสือกดันความเป็นชายเข้าสู่ช่องทางรักในคราวเดียว
ยังผลให้อีกคนหวีดร้องในลำคอก่อนจะเงียบลงเมื่อเขาค่อยๆ
ขยับกายเข้าออกในจังหวะนาบเนิบ ไม่รุนแรง พรูลมหายใจผ่อนคลายพร้อมกับที่ฝ่ามือประคองแก้มนิ่ม
แลสบตาหวานเชื่อมกันเพื่อดึงความสนใจทั้งหมดที่ร่างขาวจัดมีต่อช่วงล่างที่เพิ่งจะเชื่อมต่อกันไปที่เรียบร้อยเมื่อครู่
ชายหนุ่มโน้มกายลงไปหาคนที่เปล่งรัศมีความงดงามได้อย่างน่าประหลาดพร้อมจับเรียวแขนให้สอดใต้รักแร้เพื่อคยูฮยอนจะได้ยึดหัวไหล่หนาเป็นหลักมั่น
“อื้ม...ถ้าไม่อยากเจ็บมากก็แยกขาอีกนิดแล้วเธอจะรู้สึกดีขึ้น”
บอกไปพลางขยับไปพลางและเรียวขาขาวก็ค่อยๆ
แยกออกอย่างที่เขาสอน...
นี่จึงเป็นการเปิดช่องทางรักให้ง่ายต่อการดำเนินกิจกรรมมากขึ้น องค์รัชทายาทไม่คิดว่าเขาจะเพริดกับร่างบางได้มากถึงเพียงนี้
การที่ทำนองรักปรับเปลี่ยนสู่ห้วงดื่มด่ำเร่าร้อน
โสตประสาทก็ยิ่งสดับฟังเสียงครางกระเส่ามากเท่านั้น
เสียงเตียงโยกคลอนบ่งบอกถึงแรงปรารถนาในกายทั้งหมดได้เป็นอย่างใจ ความเป็นชายยังคงสอดแทรกเข้าแตะจุดกระสันเสียวของอีกฝ่ายไม่ขาดตกบกพร่อง
รู้งานมากถึงขนาดกดย้ำๆ จนครองสติแทบไม่อยู่
หัวสมององค์ชายคนโตแห่งชเวเต็มไปด้วยรสสัมผัสจากเด็กหนุ่มจากพยองอันเท่านั้น
เขาไม่อาจผละตัวเองออกจากร่างนี้ได้เลยแต่กลับยิ่งเบียดกายเข้าหาไม่รู้เบื่อ และโจ
คยูฮยอนอาจไม่ทราบว่าตนมีเสน่ห์ยั่วเย้ายวนใจได้มากเพียงใด
ขอเพียงแค่หอบหายใจผะแผ่วเคล้าไปด้วยการครวญครางสุขสม การร่วมรักครั้งนี้จึงน่าประทับใจสำหรับครั้งแรกระหว่างพวกเขาเสียเหลือเกิน
มากไปกว่าการได้ปลดเปลื้องอารมณ์ให้แก่กันและกัน...เจ้าของรูปหน้าคมคายมองว่า
ภายหลังค่ำคืนนี้... เด็กหนุ่มจะต้องโหยหาเรียกร้องเขามากกว่าครั้งนี้เป็นแน่
“ฮะ อ๊า!” ของเหลวขุ่นฉีดพุ่งสูงช่องทางรักพร้อมกับสัมผัสเปียกที่หน้าท้องแกร่ง
หากทว่าแก่นกายที่ยังคงติดค้างอยู่ภายในไม่ยักจะลดขนาดภายหลังกิจกรรมหนแรก
มองเห็นดวงหน้าหวานอ่อนแรง...ชายหนุ่มเองก็ไม่กล้าที่จะเคลื่อนกายเพื่อสานต่อ ตั้งใจถอดกายออกจากเนื้อนิ่มร้อนผ่าว
หากจู่ๆ การตอดรัดแก่นกายเช่นนั้นเบาๆ เสมือนเป็นเครื่องยืนยันว่าหนุ่มน้อย...ยังไม่พอ
“ไหวหรือเปล่า...” เอ่ยถามอย่างอ่อนโยน
ลูบฝ่ามือไปตามเส้นผมสีเข้มซึ่งชื้นไปด้วยเหงื่อจากอารมณ์รัก
“อ-องค์ชาย...” กระซิบเรียกเขาน้ำเสียงกระท่อนกระแท่น
“หื้ม ว่าอย่างไร เธอไหวไหม?
ถ้าเหนื่อยฉันก็จะหยุดแล้ว”
แม้จะเอ่ยไปเช่นนั้นทว่า...เขากลับตื่นตัวขึ้นมากกว่าเดิมเมื่อสัมผัสได้ว่าเด็กน้อยจากพยองอันรัดแก่นกายเขาแน่นมากขึ้นจนต้องขยับเคลื่อนคลายความอึดอัด
“ร่างกายของกระหม่อมมัน...ไม่ยอมหยุด
ไม่ทราบว่าเพราะอะไร...อื้อ” ให้ตายเถอะ เด็กคนนี้จะทำให้เขาคลั่งตายหรืออย่างไร
เรียวปากขององค์รัชทายาทยกยิ้มกริ่มเมื่อมองดวงตาหวานฉ่ำ ทอประกายออดอ้อนน่าชัง
“นั่นแสดงว่าเธอต้องการฉัน...ต้องการฉันแค่คนเดียวน่ะสิ”
ไม่จำเป็นต้องเอื้อนเอ่ยเจรจาให้เสียเวลา...องค์รัชทายาทเช่นเขาจะขัดใจเจ้าของเรียวหน้าสวยงามได้อย่างไร
กิจกรรมทุกอย่างจึงเริ่มขึ้นอีกครั้งพร้อมด้วยการตอบรับสัมผัสซึ่งกันและกันราวกับต้องมนตรา
เสพติดรสจูบ...รสกาย ไปมาหลายหน เนื้อตัวชื้นเปียกไปด้วยเหงื่ออารมณ์ ท่ามกลางผ้าม่านสีขาวนวลประดับเสาเตียงกำลังบิดพลิ้วไปตามสายลม...
เรือนร่างของคนสองคนยังคงเกี่ยวพันครอบครองตลอดทั้งคืน
หัวใจของเด็กหนุ่มที่เคยฝังมันไว้ที่พยองอันดูท่าจะลอยมาสถิตที่พระราชวังแห่งนี้เสียแล้ว
และมันก็แนบแน่นผนึกไว้ภายในใจขององค์รัชทายาทชเว ชีวอน นั่นเอง...
กลับไปเม้นท์ได้ที่ http://my.dek-d.com/aoomly/story/viewlongc.php?id=1072529&chapter=7
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น