อย่าลืมกลับไปเม้นท์นะคะ ^^
“รู้สึกหรือ?” เสียงพร่ากระซิบถาม พร้อมรอยยิ้มแสนเจ้าเล่ห์นั่นอีก
คยูฮยอนผินหน้าหลบหลีกหนีสายตาที่แทบจะหลอมเขาให้ละลายคาอกอยู่รอมร่อ... ใช่
เด็กหนุ่มกำลัง ‘รู้สึก’ ดั่งเช่นอีกคนว่า ลมหายใจอุ่นร้อนแผดเผาเนื้อผิวได้มากกว่าแสงแดดที่ชายหาดเสียอีก
“อื้อ...”
ปลายจมูกโด่งแตะเนินลำคอเพียงแผ่วเบา เล่นเอาหนุ่มน้อยสะดุ้งตัวปล่อยเสียงแห่งความอึดอัด
เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาอมยิ้มพราย ทีแรกอยากจะแกล้งเด็กคนนี้เสียหน่อย
แต่ดูท่าเขาเองต่างหากกระมังที่อาจทนไม่ไหว ร่างโปร่งเริ่มขยับตัวคล้ายทรมานจากไฟอารมณ์ที่ค่อยๆ
ถูกก่อขึ้น
แก้มเนียนกลับแดงระเรื่อแม้กระทั่งริมฝีปากที่ดูน่าป้อนจูบยิ่งกว่าคราใด ไม่รอช้า...จัดการพลิกเรือนกายบางให้หันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา
เด็กหนุ่มร้อนไปทั้งกายเมื่อพบว่าตนนั่งคร่อมทับองค์รัชทายาทหนุ่ม
แถมสะโพกยังเบียดซุกใกล้ส่วนกลางลำตัวอันแสนแข็งขืนของเก้าอี้มนุษย์ และโดยไม่ทันตั้งตัวฝ่ามือหนาเลื่อนสอดเข้าสำรวจเนื้อผิวสีน้ำนมที่ไม่ได้คล้ำเพราะแสงแดดในบาหลีเลยแม้แต่น้อย
รั้งเกี่ยวเอวบางจนคยูฮยอนเสียหลัก ต้องใช้ฝ่ามือยันไว้กับแผ่นอก เขินใจแทบขาดเมื่อถูกดวงตาทรงเสน่ห์ทอดมองอย่างสื่อความหมาย
สื่อว่า...พร้อมจะกลืนกินเขายังไงล่ะ!
“ฉันยังไม่ให้เธอทำเองหรอก...ไม่ต้องกังวลไป”
ทำไมถึงพูดเรื่องแบบนี้ได้ราวกับเป็นเรื่องธรรมดากันนะ! คยูฮยอนพร่ำบ่นอยู่ในใจ ถึงอย่างนั้นก็ปล่อยให้อุ้งมือใหญ่ปลดกระดุมกางเกงขาสั้นของเขาก่อนมันจะถูกดึงจนหลุดจากสะโพก
ดวงตาคู่โตหรี่หลับไม่ต่างจากการถูกมนตราเพราะจุดนั้นถูกปรนเปรออย่างค่อยเป็นค่อยไป
ทั้งยังแอบวกมือไปเฟ้นเนื้อสะโพกหยอกล้อเรียกเสียงครวญในลำคอ
หนุ่มน้อยจากพยองอันลืมไปเสียแล้วว่าเขาและชายหนุ่มต่างป้อนความสุขให้แก่กันที่ริมระเบียงห้อง
อย่างไรก็ดีนั่นเพราะห้องพักหันหน้าสู่ทะเลและรอบข้างก็เงียบสงบเสมือนเป็นใจ
พวกเขาจึงไม่จำเป็นต้องพะวงอะไร
แค่ปล่อยให้ร่างกายดำเนินไปตามแต่ใจต้องการ
“อ้ะ...”
ซบหน้าลงบนไหล่หนา ร้องอย่างทรมานครั้นอีกคนควบคุมเขาด้วยอุ้งมือข้างเดียวเท่านั้น
จังหวะการรูดขึ้นลงเน้นหนักเบาสลับกันไปและนี่ก็เป็นการเล้าโลมกันได้อย่างร้ายกาจ
เพราะอะไรน่ะหรือ เพราะเมื่อเขาเงียบเสียงไป
องค์ชายขี้แกล้งก็มักหยุดมือและบีบเค้นแท่งเนื้อแต่พอเป็นพิธี แต่หากเขาเปล่งเสียงดังมากขึ้น
อีกคนกลับปรนเปรอได้รวดเร็วจนสั่นสะท้านไปทั้งกาย คยูฮยอนจิกเล็บไปตามเสื้อกล้ามสีดำ
ระบายอารมณ์อันหลากหลายด้วยการกำมือลงบนเนื้อผ้าชั้นดี...
เหตุใดครั้งนี้ไฟอารมณ์ในกายถึงได้ลุกโชนนัก นึกถามตนด้วยความฉงนใจ...แค่อยากให้เจ้าของร่างแกร่งกระทำการทุกอย่างได้แล้ว
และเขาไม่อาจทนต่อการประโลมอารมณ์ไปได้มากกว่านี้จริงๆ
“ใจเย็นหน่อยสิ...” เพราะคนตัวขาวขบฟันลงบนไหล่หนาซ้ำๆ
หากเสียงเข้มก็ยังเอ่ยบอกอย่างไม่รีบร้อน คยูฮยอนหัวสมองพร่าเลือนทว่าร่างกายยังตอบสนองในทุกสัมผัส...แอลกอฮอล์ในกระแสเลือดขับเคลื่อนสัญชาตญาณดิบเสียจนเจ้าตัวควบคุมตนไม่อยู่
“อย่าแกล้งกระหม่อม...กระหม่อมทรมาน”
“หึหึ
บอกแล้วไงว่าห้ามแทนตัวว่ากระหม่อม...สงสัยต้องทำโทษอีกสักที”
ว่ากลั้วหัวเราะพลางประคบริมฝีปากดูดกลืนความหวานที่ดูท่าครั้งนี้อาจแฝงรสเผ็ดร้อนกว่าครั้งไหน
เมื่อเด็กหนุ่มกลับจูบตอบสมกับที่เขาตั้งใจแกล้งเสียเหลือเกิน ฟันขาวแอบกัดมุมปากเขาเบาๆ
ก่อนเรียวลิ้นเล็กนั้นจะกระหวัดเกี่ยวซุกซน หลีกหนีกันเป็นบางจังหวะ
แต่บางจังหวะกลับเปิดโอกาสให้ร่างสูงได้ดื่มด่ำจนสาใจ ผละมองใบหน้าขึ้นสีที่ดูยั่วเย้าจนน่าตี ปากแดงเปล่งเสียงผะแผ่วเนื่องด้วยส่วนนั้นยังถูกเขาประคองรูดไม่หยุด
ความชื้นปริ่มที่ส่วนปลายและชายหนุ่มเองก็ไม่ต้องการให้เด็กหนุ่มปลดปล่อยเอาตอนนี้
จึงผละมือออกก่อนจะไต่มือไปตามแนวสะโพก แทรกแหวกเนื้อนิ่มเบาๆ
ฟังเสียงครางกระเส่าข้างกกหู มองเห็นฝ่ามือบางที่สอดเข้ามากอบกุมแก่นกายของตนเอง
ทีนี้องค์ชายชีวอนพรูลมหายใจอย่างเสียไม่ได้ เอาเถอะ...เขาจะปล่อยให้ร่างบางกระทำส่วนหน้าของตนเอง
ในเมื่อภาพศิลปะบนตัวเขาก็ช่วยโหมพัดคลื่นรักในกายได้มากพอดู
“อ๊า...อ่ะ”
เสียงหวานนั่นฟังดูรัญจวนใจขึ้นทุกเมื่อ
อาจเพราะเจ้าตัวได้ช่วยตัวเองตามจังหวะที่หวัง และร่างบางคงไม่รู้ตัวกระมังว่าริมฝีปากที่เผยออ้าเช่นนี้
ดีแต่จะทำให้เขาเริ่มเตลิดจนเกือบลืมสิ่งที่ตนต้องการจะทำเสียอย่างงั้น ช่องทางรักคลี่เปิดได้ง่ายเพราะเมื่อวานเกิดกิจกรรมรักสั้นๆ
ขณะอาบน้ำ
มันเป็นผลดีทีเดียวเพราะเขาสามารถแทรกนิ้วเข้าสู่โพรงเนื้อนิ่มได้สะดวกโดยไม่ต้องอาศัยน้ำรักเข้าช่วย
คิ้วหนาเลิกขึ้นประหลาดใจด้วยเพราะสะโพกมนนั้นโก่งขึ้นอย่างรู้งาน สมาธิจะแตกซ่านอยู่แล้วเพราะคนตัวขาวครวญครางริมหู
เรือนร่างที่ใครต่อใครบอกว่าโปร่งบางหนักหนา แต่คงมีชายหนุ่มผู้เดียวที่ได้รับรู้ว่าร่างนี้กลมกลึงไปทุกส่วน...
“คยูฮยอนนา...อื้ม” รอยยิ้มพึงใจปรากฏแก่รูปหน้าคมคายพลางครางต่ำในลำคอ
แปลกใจที่มือเล็กนั้นตะปบลงบนกลางเป้ากางเกงของเขา
กระจ่างในใจเมื่อลูกแมวตัวขาวสอดมือเข้ามาภายใน
ใครจะคิดว่าสิ่งล้ำค่าจากพยองอันที่เขามองว่าทำตัวนุ่มนิ่มตลอดเวลากลับล้วงมือเข้ามาควานหาส่วนนั้นของเขา
และท่าทางเจ้าตัวก็คงถูกใจมากเป็นแน่ เพราะเมื่อเรียวนิ้วนั้นกอบกุมอยู่มือ เขาจึงรับรู้ได้ในทันทีว่าคยูฮยอนต้องการเขามากเพียงใด
การมองคนน่ารักปรนเปรอให้ทั้งตนและตัวเขาแบบนี้...คิดว่าองค์รัชทายาทชีวอนจะทนแกล้งร่างบางไปได้อีกสักกี่
‘น้ำ’
“คุณแกล้งผมได้...ผ-ผมก็เอาคืนได้ ม..เหมือนกัน” แม้จะเอ่ยด้วยน้ำเสียงกระท่อนกระแท่นไปสักหน่อย
ไม่ลืมแทนสรรพนามได้อย่างถูกต้อง แต่ก็ยอมรับเลยล่ะว่าคยูฮยอนนั้นเอาคืนเขาได้สำเร็จ
ชายหนุ่มคำรามในลำคอเป็นพักๆ เมื่ออุ้งมือซุกซนมอบความสุขให้เขาได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่องแถมยังกระถดตัวต่ำลงให้แก่นกายเขาทั้งคู่สัมผัสกันแนบแน่น
วินาทีนี้เขาแทบคลั่ง...ไหนจะเรียวนิ้วที่ควานค้างภายในช่องทางสวาทซึ่งตอดรับกันอยู่เนืองๆ
ขยับนิ้วเข้าออกพลางเพิ่มจำนวนเพื่อขยายเปิดทางเป็นการเตรียมต้อนรับสิ่งอื่นที่
“อ๊า!!” เสื้อกล้ามสีดำเปรอะไปด้วยคราบรักขาวจากการปลดปล่อยครั้งแรกของเด็กหนุ่ม
คราวนี้ร่างสูงยืดตัวเพื่อถอดเสื้อกล้ามออกก่อนจะดึงคนตัวขาวให้นั่งหันหลังระหว่างหว่างขาของเขา
สอดมือรวบสะโพกงอนขึ้นเล็กน้อยพลางประคองให้อีกคนค่อยๆ กลืนกินแก่นกายซึ่งขยายพองจนพร้อมสู่ศึก
พักสูดหายใจเข้าปอด ตะคองกอดแนบชิดแผ่นหลังบาง แต้มจุมพิตไปทั่วกลุ่มสีน้ำตาลเข้ม
“อย่าหลับตาล่ะ...มองทะเลไปด้วย
บางทีเราอาจสนุกขึ้น” คงไม่มีความเก้อเขินที่เกิดขึ้นกับร่างบางอีกต่อไปแล้ว
ในเมื่อคยูฮยอนไม่อาจกลั้นเสียงเย้ายวนอารมณ์ได้แต่อย่างใด ดวงตาโตไม่อาจปรือปิดทั้งที่ร่างกายสั่นคลอนไปตามแรงโยก
เด็กหนุ่มยังคงทอดสายตามองคลื่นทะเลบาหลีซึ่งซัดสาดเข้าฝั่งอย่างต่อเนื่อง เสมือนแก่นกายร้อนระอุ...สอดแทรกแตะจุดกระสันเสียวในทุกๆ
ครา
“ฮื่อ...อ๊ะ...ตรงนั้น... ” เอนใบหน้าเพื่อที่อีกคนจะได้ละเมียดจูบตามไปตามลำคอระหง
ออกปากเร้าเจ้าของร่างสูงให้กระทั้นแรงเข้าสู่ช่องทางหฤหรรษ์ในจุดที่ตนพอใจ
แต่มีหรือที่ลูกแมวตัวน้อยจะสมใจอยากโดยไม่ถูกพ่อราชสีห์หนุ่มกลั่นแกล้ง
“เรียกชื่อฉันก่อนสิ” ว่าพลางงับติ่งหูเบาๆ
“อ๊า...องค์ชาย...”
“ไม่ คยูฮยอน... ชื่อของฉัน”
“ช-ชีวอน ชีวอน อ๊ะ...”
เวลานี้คยูฮยอนไม่อาจนำบทรักครั้งนี้ไปเปรียบเทียบกับครั้งก่อนหน้าได้เลย
หรือแม้แต่คลื่นทะเลก็ไม่อาจสู้คลื่นรักที่โหมซัด
ชายหนุ่มเฝ้ามองเนื้อผิวแดงจัดซึ่งเต็มไปด้วยร่องรอยที่เขาได้ทำไว้ทั้งสิ้น
อดไม่ไหวต้องกระแทกแรงซ้ำๆ จนกายบางสั่นสะท้านทุกลมหายใจ เลื่อนฝ่ามือขึ้นบดคลึงยอดอกสีชมพูด้วยนึกหมั่นเขี้ยวพิกล
เอ็นเนื้อแข็งแรงสามารถทำหน้าที่ของมันได้เป็นอย่างดี สอดลึกในจุดที่เขาแทบไม่เคยสอดแทรกเข้าไปหา...และใครก็ไม่อาจแตะต้องสิ่งล้ำค่าจากพยองอันได้ลึกซึ้งเว้นเสียแต่เขาเพียงผู้เดียว
สายน้ำแห่งความรัญจวนฉีดสู่เจ้าของร่างโปร่ง...ต่างคนต่างได้รับการปลดปล่อยไฟอารมณ์ท่ามกลางเสียงคลื่นซัดฝั่ง
หากไม่จบเพียงเท่านั้น แม้จะถอนกายออกมาแล้ว ชายหนุ่มช้อนร่างขาวซึ่งใกล้จะหมดแรงไว้แนบอก
สบนัยน์ตาลูกแก้วสีรัตติกาลด้วยทราบเป็นอย่างดีว่าอย่างไรเสีย...เด็กคนนี้ย่อมต้องการเขาอีกครั้ง...
และไม่ยอมหยุดง่ายๆ
“อาบน้ำก่อนไหม?”
“ก็ได้ครับ...”
ยิ้มเอ็นดูครั้นเด็กหนุ่มตอบเสียงพร่า ค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไปยังห้องน้ำโอ่โถง
แกะเกี่ยวเสื้อผ้าที่ยังหลงเหลือบนร่างกาย อย่างไรก็ดี...เขานั่นไม่ได้ตั้งใจจะสานต่อกิจกรรมในอ่างอาบน้ำเป็นแน่...การเล่นน้ำทะเลมาทั้งวันอาจจะทำให้คยูฮยอนไม่สบายเอาซะก่อน
การแช่น้ำนานๆ อาจไม่ใช่เรื่องดี ว่าแล้วเขาก็วางร่างโปร่งลงใต้ฝักบัว
จัดการลูบครีมอาบน้ำตามเนื้อผิวพรรณผ่องสวย ได้ยินอีกคนบอกแผ่วๆ ว่าอาบเองได้ แต่องค์ชายชีวอนเช่นเขาไม่ยอมหยุดแกล้งลูกแมวตัวขาวได้อยู่แล้ว
แอบแทรกนิ้วเข้าไปควานทำความสะอาดช่องทางรักเพียงนิด ปาดมือลูบฟองไปตามหว่างขาเรียวบ้างล่ะ
ถือเป็นการเก็บเกี่ยวกำไรไปตามประสา
ใบหน้าน่ารักนั่นเผลอกัดริมฝีปากล่างดั่งพยายามกลั้นเสียงครางอีกแล้ว...
เขาล่ะจะคลั่งตาย!
ชีวอนทราบดีว่าการอาบน้ำไม่ได้ช่วยให้อารมณ์รักมอดลงแม้แต่น้อย
เพราะเพียงแค่ก้าวเดินออกจากห้องน้ำ ซับกายด้วยผ้าขนหนูได้ไม่นาน
เด็กหนุ่มกลับถูกพันเกี่ยวกับพันธนาการมีชีวิตอย่างองค์รัชทายาทขี้แกล้งอีกเช่นเคย
ผิดแต่หนนี้คยูฮยอนทราบว่าตนไม่ได้ถูกฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ครอบงำอีกต่อไปแล้ว
ดูท่า...อะไรๆ ก็ขึ้นอยู่กับ... จิตใต้สำนึกทั้งสิ้น
กลิ่นกำยานหอมฟุ้งทำให้เด็กหนุ่มนึกปั่นป่วนอีกครา...
ทว่าดูเหมือนชายหนุ่มคงชินกับกลิ่นนี้แล้วกระมังถึงได้ไม่มีท่าทีเช่นเดียวกับเขา
คยูฮยอนนิ่วหน้าเมื่อไฟในกายลุกโชนอย่างไร้สาเหตุเพียงแค่สบตานัยน์ตาทรงเสน่ห์
สันจมูกเคลื่อนเข้ามาคลอเคลียทั้งยังรินรดลมหายใจอุ่นร้อนไปทั่วสรรพางค์
“ต่อเลยไหม?”
กระซิบหยอกเย้าพลางจูบซับไปทั่วเนินคอ
“ตอนนี้เลยหรอครับ...” แย้มยิ้มตอบโดยไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าอีกคนมองเด็กหนุ่มนั่นกลายเป็นคนช่างยั่วไปเสียแล้ว
“แล้วจะตอนไหนล่ะ...”
“ฮื่อ...” พ่นลมหายใจออกมาได้อย่างน่ารักเมื่อองค์ชายตัวดีแสร้งกลอกตาไปมาทั้งที่โอบรัดเอวคอดไว้เสียจนอีกคนขยับหนีไปไหนไม่ได้
ส่วนนั้นแตะกันเล็กน้อยทำเอา ‘รู้สึก’ ไปถึงไหนต่อไหน
“ลงโทษเธอที่ตัวหอมเกินไปดีกว่า...”
กดจมูกลงบนแก้มนิ่มแรงๆ พลางเอนกายคร่อมทับหนุ่มน้อยลงบนเตียงกว้าง
ไม่อาจรอเวลาใดๆ อีกต่อไปแล้ว...
บางทีทริปการเดินทางในเช้าวันรุ่งขึ้นอาจต้องยกเลิกเป็นแน่
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น