อันดับ 5
[SF] Bloom เป็นฟิควันวอนคยูเมื่อปีก่อนๆ
จะว่าจูบก็ไม่เชิง ต้องเรียกว่าจุ๊บมากกว่า
ระหว่างเจ้านายกับลูกจ้างคนเลี้ยงแกะจำเป็น
“เลี้ยงแกะสนุกไหมครับ?”
“ก็...สนุกดีนะครับ...เพียงแต่ผมต้องนั่งมองหน้าเจ้าแกะพวกนี้แทนที่จะได้เห็นหน้าคุณน่ะ”
บอกทีว่าเขาไม่ได้ฟังอะไรผิดไป...
โจ
คยูฮยอนเบิกตาโพลงขึ้นนิดหน่อยเมื่อได้ยินประโยคนั่น...สองเท้าของเขามันก้าวถอยหลังเพื่อออกจากห่างผู้ชายคนนี้โดยอัตโนมัติ...จะว่ามันคือความประหม่าที่ไม่ค่อยได้เกิดขึ้นกระมัง...และก็ดูเหมือนอะไรมันก็ไม่เข้าข้างเขาเอาเสียเลย
เพราะจู่ๆ ร่างโปร่งก็สะดุดกองฟาง
จะอะไรก็ตามแต่...เขาคิดว่าตนเองต้องหงายหลังลงไปนอนกองกับพื้นแน่ๆ
ถ้าไม่มีวงแขนของใครอีกคนคว้าร่างเขาไว้ได้ก่อน...
นี่มันเข้าพล๊อตละครไปรึเปล่านะ ให้ตายสิ...
“เออ...เกือบไปแล้วนะครับคุณเจ้านาย...”
เสียงทุ้มนั่นเอ่ยขึ้นพร้อมด้วยรอยยิ้ม ใบหน้าของผู้ชายไม่ได้เรื่องอยู่ห่างจากเขาไม่มาก
และเมื่อนานเข้า...ไม่มีใครขยับตัว ได้ยินเพียงเสียงตึกตักแปลกๆ
ภายใต้อกของเขาพร้อมด้วยความร้อนฉ่าที่หน้า
จะดันตัวเองออกก็ไม่ไวเท่าตอนที่เขาโดนหมอนั่นโน้มหน้าลงใกล้มากพอที่ดวงตามันจะปรือปิดอย่างช่วยไม่ได้
ริมฝีปากแตะกันเบาๆ แต่มันเหมือนมีกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ
แล่นไปทั่วกายเพียงเวลาชั่วอึกใจ
ไม่มีใครพูดอะไร...จนเมื่อฝ่ามือหนาที่วางอยู่บนช่วงเอวของเขาจะคลายออก
สถานการณ์ของเขาต่อคนๆ
นี้มันชักจะอันตรายขึ้นทุกทีสินะ...เจ้าของใบหน้าขาวจัดที่บัดนี้แก้มระเรื่อสีนึกอยู่ภายในใจก่อนจะดันตัวเองออกจากวงแขนที่จากความอุ่นกำลังเปลี่ยนเป็นความร้อนจนเขาไม่สามารถอยู่ใกล้ไปได้นานกว่านี้
“เอ่อ...คุณ...คือ”
“ช่างเถอะครับ...คุณกลับบ้านพักเถอะ
ผมแค่มาดูว่าคุณเข้ากับพวกแกะนี้ได้ไหม ลาล่ะครับ” โจ
คยูฮยอนรัวคำพูดทั้งหมดออกไปในประโยคเดียว ก่อนจะถือโอกาสที่ตอนหมอนั่นกำลังเหวอก้าวขายาวๆ
ออกไปจากบริเวณคอกแกะเสียก่อนที่หัวใจที่มันเต้นตึกตักจะระเบิดออกมาซะก่อน...
เมื่อเช้าก็ใจเต้นแรง
ตอนเย็นอกแทบระเบิด...
เขาไม่สนุกหรอกนะ...ไอ้อาการคนช่างหวั่นไหวแบบนี้น่ะ!
อันดับ 4
[SF] Found You เป็นฟิคเรื่องแรกๆ ของเราเลย ยังอ่อนหัดสุดๆ 5555555555
แต่เราชอบฉากนี้เพราะมันมีอะไรบางอย่างที่ทำให้รู้ว่า ผช.ห่ามๆ
ก็ทำตัวมุ้งมิ้งได้เหมือนกัน ;w; ปล.จริงๆเรื่องนี้คือจูบกันบ่อยมาก
แต่พ้อยตอนเขียนเรื่องนี้คืออยู่ที่ ถ้าสะอึกต้องแก้ด้วยกันจูบ...
“ห้ามดื้อแค่นี้ทำได้ไหม?”
“ได้...อะ อะ อยู่แล้ว อึก! อึก!” อาจเพราะจู่ๆ เจ้าของใบหน้าหล่อจัดก็โผล่มาเงียบๆ
พร้อมกับระยะห่างที่มันใกล้เสียจนเวียนท้อง คยูฮยอนเผลอสะอึกเพราะรู้สึกแปลกๆ ในอก
เพียงเพราะรีบหันหลังกลับไปตามต้นเสียง
ในเวลานี้ใบหน้าของเขาถึงได้อยู่ใกล้กับซีวอนจนน่าปวดหัว
รีบยกมือขึ้นทุกอกตัวเองหวังจะให้อาการบ้าๆ
นี้หายไปแต่มันกลับไม่ได้ช่วยอะไรเลยสักนิด
“สะอึก?” ซีวอนมองภาพเด็กหนุ่มตรงหน้าที่ทำสีหน้าเลิกลักก็นึกขำในใจ
ดูเหมือนคนหัวดื้อจะไม่หายจากอาการสะอึกง่ายๆ เสียด้วยสิ
ทำยังไงดี?
เคยได้ยินมาว่า
การจะหยุดการสะอึกได้นั้น
ต้องทำให้ผู้ที่สะอึกหยุดหายใจเพื่อปรับสภาพของภาวะการหายใจชั่วครู่...
คนสะอึกเป็นบ้าเป็นหลังถึงกับตกใจจนต้องหยุดกั้นหายใจ
เพราะใบหน้าคมคายที่โน้มลงมาใกล้ก่อนจะจรดริมฝีปากลงบนปลายจมูกรั้นของตัวเขาเอง
คยูฮยอนไม่กล้าพอที่จะสบกับสายตาแปลกๆ
ของเจ้าของเรียวตาคมถึงได้หลับตาปี๋หนีสถานการณ์บ้าบอนี้ไปซะ ก็คิดว่าจะหยุดแค่นั้นแต่ที่ไหนได้
ชเว ซีวอน กลับวกเรียวปากลงมาแตะที่กลีบปากนิ่ม
ละเมียดแต้มสัมผัสราวกับไม่อยากให้คนถูกจูบต้องตื่นตกใจ
อาการสะอึกท่าทางจะหายไปแล้ว
เหลือก็แต่อาการใจเต้นไม่เป็นจังหวะเสียมากกว่า จมูกโด่งเป็นสันของคนอายุมากกว่าแนบชิดรับรู้ถึงลมหายใจที่รินรดผิวแก้ม
ถึงจะไม่นานมากนักที่ริมฝีปากถูกบดเบียด
แต่ก็ทำเอาหน้าของคนตัวบางร้อนฉ่าจนอาจทอดบูลโกกิได้สักกระทะ
กับชเว ซีวอน เขาไม่ได้เกลียด ก็แค่ไม่ชอบที่มาชกหน้าพี่ชายเขา
แต่ถ้าตัดเรื่องพี่ชายออก
ลืมว่าคนๆ นี้เป็นอริกับพี่ยงฮวา บางทีคำพูดของพี่ยงฮวาก็คงไม่ได้เหลวไหลอะไร
ใช่ไหมล่ะ
...ชเว
ซีวอนไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร
อย่างน้อยก็ช่วยให้เขาหายสะอึกล่ะนะ!
“หายสะอึกแล้วใช่ไหม?”
...ยังมีหน้ามาถามเนอะคนเรา!
อันดับ 3
[Fic] Rose Addict ผลงานล่าสุด เป็นฟิคลูกรักประจำปี 2013 ของเรา งร้ากกกกกกกกก
เป็นจูบแรกระหว่างท่านประธานชเวกับนายน้อย ไม่หวือหวาอะไรมากในความรู้สึกเรา
แต่มันร้อนแรงแปลกๆ เลยชอบมาก TwT
ห้องพักในโรงแรมกว้างขวางและมันก็หรูเกินกว่าที่เด็กหนุ่มในวัยมัธยมปลายเช่นเขาจะเคยสัมผัส
คยูฮยอนตาโตมองศิลปะการตกแต่งสไตล์โมเดิร์นที่ผสมผสานระหว่างความเป็นตะวันตกและตะวันออกได้อย่างลงตัว
วิวจากห้องพักเห็นตัวเมืองไต้หวันจนสุดลูกหูลูกตา
บรรยากาศดีเสียจนนึกอยากให้พ่อกับแม่ของเขาที่ชอบเที่ยวนักเที่ยวหนาอยู่ด้วยกันเสียเลย
คนที่ชอบทำตัวเหมือนลูกแมวโดยที่ไม่รู้ตัวทิ้งกายกลิ้งไปมาบนเตียงขนาดใหญ่ ก่อนจะนอนตะแคงมองแผ่นหลังกว้างของใครอีกคนที่เดินไปหยุดอยู่ริมระเบียง
เขารู้ว่าเขากำลังเผลอใจ...เขากำลังหลงในสิทธิของความเป็นคนของชเว...
แต่สิ่งที่คยูฮยอนไม่เคยได้จากใครนั่นคือ
ความอบอุ่นที่อุ่นร้อนมากกว่าความรักที่พ่อแม่มีให้...
เรียวมือยกขึ้นคล้ายจะคว้าแผ่นหลังกำยำก่อนจะต้องรีบเก็บมือลงอย่างรวดเร็วเมื่อเจ้าของร่างสูงหันหลังกลับมาจ้องใบหน้าที่กำลังระเรื่อสี...
“รู้อะไรไหมว่าดวงตาของเธอมันแสดงออกทุกสิ่งที่เธอคิด...”
เจ้าของเสียงทุ้มว่าขึ้นในตอนที่นั่งลงบนเตียงข้างๆ
กันก่อนจะเอื้อมมือมาลูบศีรษะเขาตามเคย คยูฮยอนหลบสายตาที่มองมาราวกับจะอ่านใจเสียจนทะลุปรุโปร่ง
จะว่าไปนี่สายตาของเขามันแสดงอะไรออกไปกันแน่ล่ะ?
“ปะ...เปล่าสักหน่อย...”
เด็กหนุ่มรีบปฏิเสธเสียงเบา
แต่ใครจะรู้ว่ามันช่างน่าหมั่นเขี้ยวนักในสายตาของชายหนุ่มผู้มากประสบการณ์และผ่านโลกมามากยิ่งกว่า
“ความปรารถนา...”
“....”
“เธอในตอนนี้...อาจไม่ต้องการใครนอกจากฉัน...”
รสจูบละมุนถูกป้อนลงมาราวกับเป็นการมัดจำ
แตะเรียวปากชั่วครู่ก่อนจะผละออกมา ทว่าความอุ่นผ่านแผ่ไปทั่วริมฝีปาก ดวงตาที่หรี่หลับพร้อมกับเรียวปากที่แนบตามลงมาอีกครั้งทำให้หัวใจของเด็กไม่ประสีประสาเต้นระส่ำก่อนทุกอย่างหยุดลง
ไม่มีการล่วงเกินใดๆ ไปมากกว่านี้...
หากนี่เป็นการตีตราจอง...
การเป็นคนของชเวก็คงใกล้จะสมบูรณ์แบบเข้าทุกที...
อันดับ 2
[SF] Star ฟิคเรื่องแรกๆ
ของเราอีกเหมือนกัน เป็นจูบเงอะงะของน้องยอนที่โคตรซื่อ -//-
ผมเบือนหน้าหนีสายตาอ้อล้อของพี่ซีวอนพลางตั้งใจทำรายงานที่คั่งค้างอยู่
หางตาเหลือบเห็นพี่เขานั่งลงที่เตียงพลางผิวปากสบายใจ
ทว่าสักพักแลปทอปที่ใช้อยู่ก็เกิดอาการแปลกประหลาดเข้าให้ เครื่องค้างงั้นหรอ?
ผมนิ่วหน้าไม่สบอารมณ์ก่อนจะร้องเรียกขอความช่วยเหลือจากผู้ชายที่นอนก่ายหน้าผากอยู่บนเตียง
“พี่ซีวอน แลปทอปพี่มันเป็นอะไรหรือเปล่า” ผมถามพี่เขาพลางสายตาก็ยังคงจดจ้องไปยังหน้าจอสี่เหลี่ยม
กำลังจะโวยวายที่พี่เขาทำเมินใส่ผมอีกแล้ว แต่หากมือหนาซึ่งซ้อนทับมือข้างที่ผมจับเมาส์ไว้อยู่กำลังทำให้หัวใจผมเต้นโครมคราม
หายใจไม่สะดวกอีกแล้ว ผมรู้สึกถึงแผ่นอกกว้างที่แนบชิดไม่ห่าง
พี่เขาย่อตัวลงเพื่อมองจอแลปทอปให้ถนัดพลางเอาคางวางไว้ที่ศีรษะของผมแบบไม่เกรงใจกันอย่างบรรยากาศครั้งก่อนๆ
ที่ผ่านมา
ผมไม่กล้าแม้จะขยับตัวไปไหนถึงได้นั่งนิ่งเป็นรูปปั้นหิน
จ้องจอแลปทอปจนตาจะหลุดจากเบ้า ผมมองพี่ซีวอนคลิ๊กปุ่มโน้นปุ่มนี้จ้าละหวั่นก่อนที่แลปทอปจะเข้าสู่สภาวะปกติ
ทั้งที่ผมรอเวลาให้พี่เขาขยับตัวหนีจากผม
แต่เมื่อนานเข้าพี่เขาก็ยังไม่ยอมปล่อยมือที่ผมกำเมาส์ไว้แน่น
ไม่ยอมเอาคางที่เกยอยู่ออกไปเสียที
ถึงตอนนี้แล้วผมถึงได้กำลังนึกตรึกตรองอะไรบางอย่าง
แล้วผลลัพธ์คือ
ผมก็ยังเป็นคนคิดอะไรเชื่องช้าเวลาอยู่กับพี่ซีวอนตามเคย
พอรู้ตัวอีกทีใบหน้าหล่อจัดก็เลื่อนต่ำลงมาใกล้ ริมฝีปากของเรากำลังแนบชิดกัน
ทั้งที่ผมไม่ค่อยกล้าจะสบตากับพี่เขาแต่ในเวลานี้ความกล้าของผมมันกลับเล่นตลก
จ้องมองดวงตานิ่งแกมดุของพี่เขาอย่างไม่วางตา
ปล่อยให้พี่เขาบดเบียดริมฝีปากตั้งแต่มุมปากอีกด้านจนถึงอีกด้าน
ผมไม่เคยจูบกับใครมาก่อนฉะนั้นตอนนี้พี่เขาก็เปรียบเสมือนครูที่กำลังค่อยๆ
สอนนักเรียนอย่างค่อยเป็นค่อยไป จูบเนิ่นนานที่ดูดกลืนกลีบปากของผมซ้ำแล้วซ้ำอีก
ผมหดคอหนีพี่เขาเพียงเพราะต้องการอากาศหายใจแต่สุดท้ายเราก็ต่างพ่ายแพ้ต่อแรงดึงดูด
พี่เขาจงใจรั้งท้ายทอยของผมให้ประชิดพลางทาบทับริมฝีปากลงมาอีกครั้งราวกับคนเอาแต่ใจ
ครั้งนี้ผมเผลอเปิดโอกาสให้พี่เขาดุนดันลิ้นอุ่นสอดแทรกเข้ามาอย่างไม่ขัดขืน
ยอมให้พี่เขามอบรสจูบอ่อนโยนอย่างไม่นึกบ่ายเบี่ยง
ผมแปลกใจที่ตัวเองยังคงจ้องหน้าพี่เขาอยู่แบบนั้น สายตาคมๆ
ของพี่เขาก็ไม่ได้ต่างกัน เขากำลังจ้อง และจ้องผมอยู่ทั้งอย่างนั้น
พี่เขากำลังเล่นสงครามประสาทกับผม เขาถึงได้เบี่ยงเบนความสนใจกันเสียดื้อๆ ท่อนแขนแกร่งสอดรวบเอวผมไว้แนบตัวก่อนจะค่อยๆ
เลิกเสื้อของผมให้สูงขึ้น
สูงจนผมรู้สึกว่าแผ่นหลังตัวเองกำลังสัมผัสกับแรงลมจากแอร์อันเย็นยะเยือก
ฝ่ามือตั้งใจสำรวจผิวกายละเอียดอย่างนึกถนอม
ผมกำลังถูกพี่เขาอุ้มในลอยขึ้นก่อนจะโถมน้ำหลังลงบนเตียงข้างๆ เสื้อเนื้อบางๆ ของผมกำลังถูกพี่เขาเลิกจนเกือบเห็นส่วนบนในทุกตารางนิ้ว
อันดับ 1
[SF] Evil Sherbet เป็นฟิคอีกเรื่องที่เราชอบมากกกกกกกกกกกกกกกก
แล้วมันก็เป็นฉากน่ารักๆ ที่เราเองอยากมีโมเม้นท์แบบนี้ในชีวิตจริง
ถ่อววววววววววววววววว T//////////T
“เก็กหน้าหน่อยดิ”
โจ คยูฮยอนออกคำสั่งประหนึ่งเขาเป็นลูกก๊อกไม่รู้งาน...เขาพิงหลังเข้ากับผนังที่ถูกแต่งแต้มด้วยศิลปะพ่นสเปรย์หลากสี
พลางเอื้อมมือไปหยิบแว่นกันแดดที่ห้อยอยู่บนอกเสื้อของนายแบบหน้าแมวมาใส่ซะเอง ชเว
ซีวอนยืดอกมั่นใจเลยล่ะว่าหน้าอย่างเขาก็สามารถเป็นนายแบบที่ super hot ได้ไม่แพ้ใครเหมือนกัน เผลอๆ มาตรฐานอย่างเขาอาจดีกว่านายแบบแถวๆ
นี้ก็เป็นได้ล่ะนะ
“ผมว่าเราน่าจะถ่ายแบบด้วยกันสักงาน
ก็คงจะดีนะครับ” เขาว่าพลางมองลอดแว่นกันแดดสีชาเพื่อจ้องมองใบหน้าหวานที่เอาแต่ตีคิ้วยุ่งเหยิง
ชายหนุ่มหลุดหัวเราะออกมาเล็กน้อยเมื่อมือเรียวยกกล้องขึ้นมาจับโฟกัสใกล้ใบหน้าเขาเสียจนเลนส์กล้องเกือบกระแทกหน้ากันอยู่รอมร่อ
“เป็นความคิดที่แย่มาก”
“ถ้าจะถ่ายผมใกล้แบบนี้
คุณมาถ่ายกับผมเลยดีกว่า...”
ช่างภาพไม่ได้ทำให้คำพูดของเขาเป็นเพียงคำพูดที่ลอยเข้าหูกันเปล่าๆ
เขาฉุดมือบางให้เซถลามาใกล้ก่อนจะพลิกร่างโปร่งให้ขยับกายเข้ามาอยู่กลางหว่างขา
แขนที่มีเฝือกเป็นไอเท็มหลักเลื่อนมาวางแหมะไว้ที่ช่วงเอวบางพลางบังคับเรียวมือขาวที่ยังคงจับกล้องของเขาให้ขึ้นมาอยู่ในระดับเหนือสายตายืดแขนที่ถือกล้องออกไปจนสุดแขน
ไม่ลืมที่จะเลื่อนปลายคางมาวางไว้ที่หัวไหล่ของคนที่ไม่ทันจะรู้ตัวว่าถูกเล่นงาน
ก่อนซีวอนจะกดชัตเตอร์เมื่อองค์ประกอบทุกอย่างที่เขาจงใจวางไว้ลงตัว
น่าแปลกที่โจ
คยูฮยอนไม่ดิ้นเลยสักนิด ซ้ำยังอมยิ้มโมเอ้ใส่กล้องลูกรักของเขาอีกต่างหาก
ให้ตายเถอะ...บางทีชเว
ซีวอนก็อยากเกิดเป็นเลนส์กล้องดูสักครั้ง
TTTvTTT
“!!!!....หื้ม?”
แต่ใครจะรู้ว่าการที่เกิดเป็น
ชเว ซีวอน แม่งก็โคตรจะดีมากก็ตอนที่จู่ๆ โจ
คยูฮยอนกลับผินหน้ามาหาเขาซ้ำยังเลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้ กลีบปากนิ่มๆ แตะที่เรียวปากของเขาเล็กน้อยก่อนมือบางจะเลื่อนขึ้นมากดชัตเตอร์ซ้ำในช่วงเวลาที่พวกเขาแนบจูบกันอย่างอ้อยอิ่ง
กลับเกาหลีเมื่อไหร่ล่ะก็...เขาจะเอารูปนี้ไปขยายติดให้เต็มโมเดอร์ลิ่งเลย!!!
หมดแล้ววววววววว
55555555 ใครอยากเล่นแท็กต่อก็เชิญได้เบยยยยยยยยย *0*
